ร์ม… หุ่นยนต์ยักษ์ค่ะ…..”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยจ้องมองไปยังออพติมัสไพร์มขนาดพกพา “ตอนนี้มันกลายเป็นหุ่นยนต์ไซส์มินิไปแล้ว… ไม่เห็นจะเหมือนของจริงเลย…ทำไมมันถึงได้เล็กขนาดนี้ล่ะ คนซื้อซีอิ๊ว?”“เฮ้ ๆ ๆ แล้วเจ้าดูดซับพลังลมปราณได้มากขนาดนั้นเลยหรือไง?”เซียวพ่านรู้สึกท้อแท้ขึ้นมา“น่าสนใจดีนี่”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยคลี่ยิ้มบนมุมปากเล็กน้อย“เอามาให้ฉันสักอันสิ”เธอยื่นมือไปยังเซียวพ่าน“ได้ ถึงยังไงก็ยังมีอีกอยู่แล้ว”หลังจากที่ได้เข้ามาอยู่ในนิกายหลัวซา เซียวพ่านก็ไม่ได้ทำอะไรทุกวันเขาเอาแต่สกัดกลั่นเครื่องมือตามความปรารถนาของเขาเท่านั้นเขาหยิบเครื่องสำอางอีกชิ้นใส่ลงไปในมือของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยอ้ายเสี่ยวเสวี่ยโคจรพลังเล็กน้อย หลังจากนั้นเครื่องสำอางก็กลายเป็นปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์อยู่ในมือของเธอทันที“ว้าว! เท่จังเลย!”ดวงตาของเหลียงเสี่ยวชีพลันกลายเป็นประกายเมื่อเธอมีแบบอย่างแล้ว หุ่นยนต์ขนาดเล็กจึงกลายเป็นปืนไรเฟิลบาร์เร็ตต์กระบอกหนึ่งที่ร่วงลงมาอยู่ในมือของเธอพอรู้สึกได้ถึงความหนักในมือ เธอก็พลันดีอกดีใจขึ้นมาทันที“คนซื้อซีอิ๊ว บางครั้งนายก็ยอดเยี่ยมเหมือนกันนะเนี่ย…..”“เชี่ย นั่นมัน…..”เขากำลังจะพูดออกมา แต่กลับมีน˺าเสียงเย็นชาดังขึ้นมาเสียก่อน“คนที่สังหารมารเงา พวกเจ้าจะต้องตายกันให้หมด…..”
