ียวพ่านแทบจะทรุดตัวลงอยู่แล้ว “เจ้ายังไม่ได้ฝึกตน ในร่างกายก็เลยไม่มีพลังลมปราณ แล้วเจ้าจะทำให้เชียนเปี้ยนเปลี่ยนแปลงไปได้ยังไงล่ะ?”“น้องสาวนายเถอะ แล้วนายจะให้ฉันใช้มันทำบ้าอะไร!”“เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร? เจ้ารับนี่ไปใช้สิ”เซียวพ่านยื่นกำไลให้เหลียงเสี่ยวชี“นี่มันอะไรน่ะ?”“นี่คือกำไลพลังปราณ หลังจากที่เจ้าใส่มัน มันจะสามารถดูดซับพลังลมปราณที่อยู่รอบตัวมาให้เจ้าใช้ได้ในทันที เมื่อเป็นแบบนี้ เจ้าก็จะสามารถใช้เชียนเปี้ยนได้แล้ว”“มันมหัศจรรย์ขนาดนี้เชียวเหรอ?”เหลียงเสี่ยวชีเตรียมพร้อมที่จะใส่มันด้วยความดีใจ แต่แล้วเธอก็หรี่ตาลง จ้องมองเซียวพ่านเขม็ง และกล่าวว่า“ถ้านายกล้าโกหกฉันอีกล่ะก็ นายตายแน่”“……”เซียวพ่านรู้สึกว่าชีวิตของเขามันช่างน่าปวดไข่เสียเหลือเกิน ศิษย์ผู้มีพรสวรรค์และสง่างามของสำนักไท่ยี อีกทั้งยังเป็นปรมาจารย์ด้านการสกัดกลั่นเครื่องมือของนิกายหลัวซา กลับต้องมาถูกมนุษย์คนหนึ่งสงสัย“จงเปลี่ยน!”เหลียงเสี่ยวชีกระตุ้นการทำงานของเครื่องสำอาง ทันใดนั้นเครื่องสำอางก็ส่องแสงสีทองออกมาหลังจากนั้นไม่นาน แสงสีทองดังกล่าวก็ได้หล่นลงมาบนพื้น และกลายเป็นวัตถุสูงครึ่งเมตรที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น“เปลี่ยนไปจริง ๆ ด้วย แต่ทำไมถึงได้เล็กแบบนี้ล่ะ…..”เมื่อเห็นวัตถุขนาดเล็กที่สูงไม่ถึงเอว เหลียงเสี่ยวชีก็หน้ามุ่ยทันที“เธอคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย…..”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยเอ่ยถามออกมาอย่างอดไม่ได้“ออพติมัสไพ
