องหน้าทันทีอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ได้หันมาสนใจการโต้เถียงของสองคนนี้เลยแม้แต่น้อย แล้วจู่ ๆ เธอก็ขมวดคิ้วขึ้นมา“พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว พวกเธอสองคนระวังตัวด้วย”“เจ้ารู้ได้ยังไงเนี่ย?”เซียวพ่านจ้องมองเข็มทิศของตัวเอง เข็มด้านบนกำลังหมุนไปมาอย่างรวดเร็ว“ฉันรู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนของแผ่นดิน”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยตอบกลับไปเบา ๆ“เข้ามาเลย คนที่แวะมาซื้อซีอิ๊วอย่างข้าจะได้แสดงความสามารถบ้าง”เซียวพ่านกล่าวออกมา ก่อนที่จะหยิบเครื่องสำอางชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ามิติ“เจ้าหน้าที่เฉิน เจ้าใช้มันป้องกันตัวไปก่อน”“นี่มันอะไร? เครื่องสำอางก็ใช้ป้องกันตัวได้ด้วยเหรอ? นายล้อเล่นหรือไง?”“เอ่อ นี่คืออาร์ติแฟคที่ข้าพัฒนาโดยอ้างอิงมาจากหยานจื่อ อาร์ติแฟคของประมุขของข้า มันชื่อว่าเชียนเปี้ยน”“น่ารำคาญ ฉันว่านายนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ จะให้ฉันทาเครื่องสำอางนี้ลงไปบนหน้าเนี่ยนะ?”“น้องสาวเจ้าเถอะ…..”เซียวพ่านพูดอะไรไม่ออกแต่เขาก็ต้องรีบอธิบาย “มันชื่อว่าเชียนเปี้ยน เชียนเปี้ยนที่แปลว่าเปลี่ยนแปลงนับครั้งไม่ถ้วน ขอเพียงแค่เจ้าคิด มันก็จะสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามการใช้งานของเจ้าเลย”“จริงเหรอ?”เหลียงเสี่ยวชีถือเครื่องสำอางนั้นเอาไว้ ก่อนที่จะหลับตาลงอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง“จงเปลี่ยน!”เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เครื่องสำอางก็ยังอยู่ในมือของเธอเช่นเดิม“หน็อย! ไปไกล ๆ เลย นี่นายกล้าโกหกฉันเหรอ!”“พี่สาว เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว”เซ
