“นายท่านจะออกไปข้างนอกเหรอคะ!”เมื่อเห็นว่านายท่านของตนกำลังจะออกไปข้างนอก มู่หว่านชิวก็รีบเอ่ยถามออกมา“ช่วงนี้เจ้าพูดมากจังเลยนะ”กุนซือจ้องมองมู่หว่านชิวด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ และกล่าวออกมา“ขออภัยค่ะ….. นายท่าน… แต่คนคนนั้นไม่ให้นายท่านออกไปไหนในช่วงสองวันนี้ไม่ใช่เหรอคะ… ข้าเพียงแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของนายท่าน…..”“ถึงคนคนนั้นจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็ไม่ได้มองเห็นไปทั่วผืนฟ้า”กุนซือกล่าวอย่างเย็นชา “ถึงข้าจะเป็นสุนัขรับใช้ของเขา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่กัดศัตรู”เมื่อเขากล่าวออกมา สายตาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา“เขาไม่ให้ข้าไปยุ่งกับฉินเฉา แต่ข้าจะทนได้ยังไง? ตราบใดที่ฉินเฉายังมีชีวิตอยู่แค่เพียงหนึ่งวัน มันก็เหมือนกับหนามที่ทิ่มแทงใจของข้า เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอก ไม่ว่าใครก็ไม่เข้าใจ!”เขาระเบิดอารมณ์โกรธออกมา“นายท่าน…..”มู่หว่านชิวยืนตัวสั่นเทา เธอไม่กล้าพูดอะไรออกมากุนซือเหลือบตามองเธอครั้งหนึ่งมู่หว่านชิวสวมอาภรณ์สีม่วง ในเวลานี้ใบหน้าสวย ๆ ของเธอแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาให้เห็น นั่นทำให้เธอดูน่ารักมากดวงตาของกุนซือเริ่มกลายเป็นสีแดงก˹า เขาเดินเข้าไปฉีกทึ้งเสื้อผ้าของมู่หว่านชิวออกจากกันถึงร่างกายของเธอจะถูกเย็บด้วยเข็มเย็บศพของนิกายเหยียนลั่วแต่ว่ามู่หว่านชิวก็ยังเป็นผู้ฝึกตน รอยแผลเป็นบนร่างกายจึงเลือนหายไปตั้งนานแล้วในเวลานี้ สาวสวยที่มีผิวกายขาวดั่งหิมะกำลังยืนตั
