งแต่เมื่อเขาหันหน้าไปก็พบกับแมลงวันเพื่อนยากที่ยังคงบินอยู่ข้างๆ ดวงตาของมันกำลังจับจ้องอยู่ที่ประตูห้องน˺าอย่างมั่นคงเชี่ย ถึงจะเป็นแมลงวัน แต่ก็จะปล่อยให้มาเห็นเรือนร่างของหลี่เสวี่ยไม่ได้!ฉินเฉายกเท้าขึ้น เตะแมลงวันออกไปนอกหน้าต่างทันทีหลังจากนั้นก็ใช้พลังจิตปิดหน้าต่างเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายบินเข้ามาได้อีกครั้งแมลงวันที่น่าสงสารถูกฉินเฉาขับไล่ออกไปจากอาณาเขตเสียแล้วฉินเฉายังคงนั่งอยู่บนกางเกงใน เพื่อรอคอยให้หลี่เสวี่ยออกมาต่อไปฮี่ ๆ ๆ …..อีกไม่นานอาหารตาก็จะออกมาแล้วเธออาบน˺าเร็วมากทีเดียว เพียงไม่นานประตูห้องน˺าก็เปิดออกมาอย่างช้าๆฉินเฉาเบิกตากว้าง เขาเห็นเท้าที่ขาวราวกับหยกก้าวออกมาก่อนเป็นสิ่งแรกและเมื่อไล่สายตาขึ้นไปก็พบกับเรียวขาขาว ๆ ที่เหยียดตรงและกลมกลึงหยดน˺ายังคงเกาะอยู่บนนั้นมองขึ้นไปอีก มองขึ้นไปอีกสิมารดามันเถอะ! หลี่เสวี่ยดันนุ่งผ้าเช็ดตัวซะได้!รูปร่างอันยอดเยี่ยมถูกห่อหุ้มด้วยผ้าเช็ดตัวแทบจะทั้งหมดหน็อย! พระเจ้า ทำไมนายถึงไม่ยุติธรรมต่อฉินเฉาคนนี้บ้างเลย!ฉินเฉาแทบจะร้องไห้ออกมา“อ้าว ทำไมหน้าต่างถึงปิดได้ล่ะ?”หลี่เสวี่ยมองดูหน้าต่างด้วยความแปลกใจ เธอจำได้ว่าเธอเปิดเอาไว้นี่“สงสัยลมพัดละมั้ง”เธอก้าวเดินไป พลางเอื้อมมือข้างหนึ่งไปยังกางเกงในที่เธอตากเอาไว้ตั้งแต่เมื่อเช้าถึงแม้ว่าจะมีหน้าต่าง แต่อาคารฝั่งตรงข้ามก็สูงเพียงแค่ 7 – 8 ชั้นเท่านั้น ไม่มีใครที่จะสามารถแอบดู
