เรือนร่างที่อยู่ในชั้นที่ 20 ได้ดังนั้นเธอจึงพร้อมที่จะใส่เสื้อผ้าที่นี่ฉินเฉาจ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขามองดูมือของหลี่เสวี่ยที่กำลังเริ่มปลดผ้าเช็ดตัวทีละน้อยช่วงเวลาแห่งความสุขมันใกล้เข้ามาแล้ว!ฮาเลลูยา!แต่ในขณะที่หลี่เสวี่ยกำลังจะปลดผ้าขนหนูอยู่นั้นเอง บึ้ม! จู่ ๆควันสีดำก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้องทันที“แค่ก ๆ …..”หลี่เสวี่ยสำลักควัน เธอรีบโบกมือไล่ให้ควันดำเหล่านั้นออกไปแต่ในชั่ววินาทีนั้น เธอก็ต้องตกตะลึงเพราะตรงหน้าของเธอมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนเบิกตากว้างจ้องมองมาที่เธอและบนหัวของเขาก็ยังมีกางเกงในตัวใหม่ที่เธอซักเอาไว้เมื่อเช้าสวมอยู่ด้วย“กรี๊ดดดดดด!”หลี่เสวี่ยกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นอย่างไม่รู้ตัวฉินเฉาเองก็ตกใจมากเช่นกัน เขาไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ จะกลับคืนสู่ร่างเดิมแบบนี้เขารีบก้าวถอยหลัง ปล่อยมือของหลี่เสวี่ยอย่างรวดเร็วและในขณะนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่ถูกล็อกเอาไว้ก็เปิดออกอย่างฉับพลันชิซินรีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล“แย่แล้ว ฉินเฉา! เวลาของนายใกล้จะหมดลงแล้วนะ นายจะล็อกประตูทำไม…..”และแล้วดวงตาของเธอก็จับจ้องไปยังทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้าแปลกบรรยากาศแปลก ๆ เกิดขึ้นในทันทีราวกับว่าอากาศในห้องนี้ได้หยุดนิ่งไปอย่างกะทันหัน“โอ๊ะ คอนแทกต์เลนส์ของฉันหายไปอยู่ที่ไหนกันนะ!”จู่ ๆ ชิซินก็แตะประตู และก้าวเดินเข้ามาในห้อง “บ้าจริง พอไม่มีคอนแทกต์เลนส์ ฉันก็มองไม่เห็นอะไรเลย”เธอคลำไปรอบด้าน
