ราวกับคนตาบอดหลี่เสวี่ยและฉินเฉาหันมาจ้องมองสาวน้อยคนนี้เป็นตาเดียว“เฮ้อ มองไม่เห็นอะไรสักอย่างเลย เอาไว้หาแว่นตาให้เจอ แล้วค่อยมาพบผู้จัดการหลี่อีกทีดีกว่า…..”หลังจากที่พูดจบ เธอก็ย่องออกไปจากห้องด้วยความรวดเร็ว และไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องให้สาวน้อยคนนี้เอนตัวพิงประตู แล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแต่แล้วจู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้“ฮิ ๆ มีละครดี ๆ ให้ดูแล้ว”เมื่อพูดจบ เธอก็ยังไม่ผละออกไปไหน แต่แนบหูกับประตูเพื่อฟังเสียงที่อยู่ด้านในในขณะนั้นเอง หลี่เสวี่ยก็เริ่มรู้สึกตัวแล้วเช่นกัน เธอจ้องมองชายที่เธอเฝ้าคิดถึงมานานตรงหน้า“นะ นายโผล่มาได้ยังไง……”“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”ฉินเฉารีบกลอกดวงตาไปมา แล้วกล่าวว่า “แต่สมองของฉันกำลังคิดถึงเธอ พอคิดไปคิดมา จู่ ๆ ก็โผล่มาอยู่ที่นี่แล้ว”“จริงเหรอ…..”หลี่เสวี่ยสบตามองฉินเฉาเรื่องที่ฉินเฉามีความสามารถอันน่ามหัศจรรย์ เธอเองก็รับรู้อยู่แล้วเช่นกันการที่จู่ ๆ ฉินเฉาจะโผล่มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอจึงไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับไม่ได้เพียงแต่ว่าในเวลาแบบนี้ มันจะดูเร้าอารมณ์เกินไปหน่อยเท่านั้น“นาย… ก่อนหน้านี้นายเห็นอะไรมั้ย?”“อะไรเหรอ? ฉันเพิ่งจะมาถึง ก็เลยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เลย”ฉินเฉากล่าวด้วยน˺าเสียงจริงจัง“งั้นก็ดีแล้ว”หลี่เสวี่ยมีท่าทีโล่งใจ เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอก แล้วเอ่ยออกมาเบาๆ “บนหน้าท้องของฉันมีปานที่น่าเกลียดมากอยู่ด้วย…..
