นไปยังห้องน˺าฝ่ายฉินเฉานั้นเคาะโต๊ะและพูดขึ้นมา“ออกมาได้แล้ว เธอเดินไปไกลแล้ว”“ฮือ… ฉันกลัวแทบตายแน่ะ”หัวเล็ก ๆ ของชิอิงโผล่ออกมาจากใต้โต๊ะ เธอลุกขึ้นมานั่งตรงหน้าฉินเฉาอีกครั้ง พลางใช้มือจัดผมเผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย“เชี่ย ใส่กางเกงให้บิดาด้วยสิ!”ฉินเฉารู้สึกได้ถึงลมเย็นที่กระทบกับต้นขา“ก็ฉันกังวลนี่นา…..”ชิอิงหน้าแดง พลางแลบลิ้นสีแดงออกมาเล็กน้อย “ฉันกลัวว่าหวังฟางจะกลับมาแบบปุบปับอีกน่ะสิ”“นั่นเธอกลัวแล้วเหรอ? ฉันว่าเธอเล่นอยู่ข้างล่างอย่างมีความสุขเลยนะ”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา“ถ้านายพูดแบบนั้นอีก ฉันจะไม่สนใจนายแล้วนะ”ชิอิงมองค้อนใส่ฉินเฉาอย่างมีเสน่ห์ “ต่อไปก็จะยกเลิกโบนัสนี้ด้วย”“ไม่เอาน่า ฉันไม่ดีเลย ฉันผิดไปแล้ว!”ฉินเฉารีบยกมือยอมแพ้อย่างรวดเร็วมือข้างหนึ่งยกมือยอมแพ้ มืออีกข้างก็กำลังดึงกางเกงขึ้นมา“ฝ่าบาท ตอนนี้ชีวิตมันยุ่งยากเกินไป สมควรที่จะต้องมีโบนัสแบบนั้นมาให้ผู้น้อยบ่อย ๆ ผู้น้อยจะได้มีกำลังใจในการสร้างสังคมอันศิวิไลซ์ของพวกเราต่อไปยังไงล่ะ”“ฉันไม่เห็นว่านายจะมีอารยธรรมตรงไหนเลย”ชิอิงกลอกตามองฉินเฉา“แล้วนายรู้สึกดีกับมันหรือเปล่า?”“โอ้… รู้สึกดีแค่ครึ่งเดียวน่ะสิ…..”ฉินเฉารู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก ทำไมจู่ ๆ หวังฟางก็โผล่มาเอาตอนนี้?พระเจ้าส่งคนเข้ามาก่อกวนเขาหรือไง?ที่จริงแล้วมันเป็นเรื่องที่ดีมากริมฝีปากของชิอิง บวกกับสภาพแวดล้อมในร้านกาแฟแรงกระตุ้นอารมณ์อัน
