คือโลกของสมาคมต้าฉินแล้วเจ้าพ่อที่ใช้เงินเป็นฟ่อน ๆ คนนี้จะยอมปล่อยเขาไปอย่างนั้นเหรอ?“ใช่แล้ว เป็นสหายคนนี้นี่เอง”ฉินเฉาเอามือตบแก้มที่แข็งทื่อของหวังเค่อฉิน “น้าของชาชา นายเองก็แก่แล้ว จะเดินไปไหนมาไหนในเมืองตงชวนก็ระวังตัวเอาไว้หน่อยนะ”“ไอ้เด็กคนนี้นี่!”ในขณะนั้นเอง ผู้นำตระกูลของตระกูลหวังก็ตบปากลูกชายคนโตของตัวเองทันที“ใครบอกให้แกเสนอความคิดโง่ ๆ แบบนั้นออกมา! ไอ้ลูกไม่รักดี!”จากนั้นเขาก็หันมาโค้งคำนับให้ฉินเฉา“คุณฉิน ผมคือตัวแทนของตระกูลหวัง ผมต้องขอโทษแทนพฤติกรรมอันหยาบคายและโง่เขลาของลูกชายผมจริง ๆ หวังว่าคุณจะไม่ถือสา…..”ตาแก่เจ้าเล่ห์ เปลี่ยนสีไวนักนะ…..ฉินเฉาคิดในใจแต่ถึงอย่างไร นี่ก็คือตาของเหลียวชาชา ฉินเฉาไม่ต้องการที่จะสร้างความอับอายให้แก่พวกเขามากเกินไปนักพวกเขาก็เป็นแค่กลุ่มคนที่ขี้โมโหกันมากเกินไป ไร้ทางเยียวยา มีแต่จะหยิ่งผยองกันมากขึ้นเรื่อย ๆ“งั้นก็จบเรื่องกันได้แล้ว”เหลียวชาชาที่ยืนอยู่อีกด้านตะโกนออกมา “ให้หวังเค่อฉินมาขอโทษฉินเฉาซะ!”แต่ทว่าเจ้าหญิงน้อยกลับเป็นฝ่ายที่ไม่ยอมให้อภัยในเมื่อเธอกำลังเอาจริง ฉินเฉาก็ไม่มีทางเลือกเช่นกันในความคิดของเหลียวชาชา น้าและน้าสะใภ้ของเธอนั้นไม่นับว่าเป็นปัญหา ถึงจะมารังแกเธอก็ไม่เป็นอะไรแต่ว่าตอนนี้พวกเขากล้ามารังแกฉินเฉามีเพียงแค่เรื่องนี้ที่อภัยให้ไม่ได้เป็นอันขาด!“ชาชา…..”เฉินหวนจ้องมองหลานสาวของตนตาเขม็ง “ถึงยังไง… เขา
