……”เพนนีสันมีสีหน้ามืดครึ้มทันที…“มิคาเอล…………”ฉินเฉาขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองไปยังอัครเทวทูตสี่ปีกที่มาเยือนที่นี่ด้วยพลังในปัจจุบันที่เขามีอยู่ หากต้องการที่จะต่อสู้กับมิคาเอลเกรงว่ามันคงจะไม่เพียงพอมีแต่จะต้องใช้จิตมารผสานร่าง หรือไม่ก็อ้าวหานมาสู้กับอีกฝ่ายเท่านั้นแต่ถ้าใช้จิตมารผสานร่าง นั่นก็นับว่ามันเสียเปล่าเกินไปหน่อยส่วนอ้าวหานคืออาวุธลับของฉินเฉา เขาจึงไม่อยากนำมาใช้ในตอนนี้“ฉินเฉา เป็นเจ้าอีกแล้วเหรอ!”มิคาเอลกระพือปีกสีขาวทั้งสี่ปีก แล้วกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก“ทำไมเจ้าถึงชอบมายุ่งกับข้าทุกทีเลย?”“ฉันคิดว่ามันเป็นโชคร้ายของแกมากกว่า”ฉินเฉายักไหล่ กล่าวออกมา “จะทำเรื่องชั่วๆ ทีไร ต้องมาเจอกับฉันทุกครั้ง”“ข้าแค่ต้องการที่จะช่วยเหลือมนุษย์ที่กำลังสับสนเหล่านี้ต่างหาก”ความศักดิ์สิทธิ์และน่าเชื่อถือฉายชัดอยู่บนใบหน้าของมิคาเอล“ดังนั้นได้โปรดอย่ามาขวางทางพวกข้าเลย”“ฉันอยากจะอัดหน้าแกจริงๆ”ฉินเฉาเตรียมพร้อมที่จะเหวี่ยงหมัดออกไป “ฉันบอกแกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ว่าอย่ามาใช้ใบหน้าของเพื่อนฉัน!”เขารู้สึกเหมือนว่ากำลังมองหน้าชางลั่วอยู่ตลอดเวลาแต่ชางลั่วเป็นสาวสวย ไม่ใช่คนที่หาดีไม่ได้แบบนี้“พวกข้ากำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือมนุษย์ภายในดินแดนของพวกข้า”ดูเหมือนว่าตอนนี้มิคาเอลจะไม่ต้องการต่อสู้กับฉินเฉา “เจ้าดูสิตอนนี้มนุษย์ได้กลายเป็นศัตรูของโลกใบนี้ไปแล้ว พวกเขามีความโลภและความเห็นแก่ตัวอ
