บทที่ 264 แพะรับบาป
ในเวลาเดียวกัน
บ้านตระกูลเฝิง
ขณะนี้เฝิงเว๋ยกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ดวงตาจ้องมองลงไปบนพื้น ราวกับจำยอมให้ผู้อื่นจัดการได้ตามใจชอบ
เพียะ!
สายเข็มขัดหนังหนาในมือของเฝิงต้าลู่ ฟาดลงบนร่างของเฝิงเว๋ยอย่างแรง
เมื่อสายเข็มขัดฟาดลงบนร่างท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเฝิงเว๋ย
มันก็ทิ้งรอยสีแดงเอาไว้ทันที
คุณแม่ของเฝิงเว๋ยได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดหัวใจ
เธอเงยหน้ามองเฟิงต้าลู่เอ่ยถามขึ้น
“เฝิงต้าลู่ คุณจะทำอะไร?”
“แม้ว่าลูกจะทำผิดพลาดไปบ้าง แต่คุณกับลูกก็ไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวต่อกันถึงขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ!”
“แม้แต่เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีใครทำร้ายลูกตัวเองจนตายเพราะความผิดพลาดมาก่อนด้วยซ้ำ!”
เฝิงต้าลู่เมื่อได้ยินคำพูดของจางชุนหลาน ผู้เป็นแม่ของเฝิงเว๋ยก็รู้สึกโมโหขึ้นมา
เขาหันไปมองเธอแล้วเอ่ยขึ้น
“ผมยาวแต่ความคิดสั้น*[1]! ถ้าคุณไม่ตามใจไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้มาตลอด มันจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?”
“ถ้าฉันยังไม่สั่งสอนมันให้เข็ดหลาบ พรุ่งนี้มันคงจะเจาะฟ้าให้เป็นรูได้!
จางชุนหลานมองคนเป็นสามีอย่างไม่เชื่อสายตา
“คุณพูดอะไรนะ?”
“เมื่อเร็ว ๆ นี้ลูกช่วยคุณบริหารบริษัทไม่ใช่เหรอ? คุณบอกว่าเขาทำได้ดีเลยไม่ใช่รึไง?”
“แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้พูดจาเหมือนกินดินปืนเข้าไปอย่างนั้นล่ะ?”
เมื่อเร็ว ๆ นี้ เฝิงต้าลู่ยังพูดกับเธออยู่เสมอว่าเฝิงเว๋ยโตขึ้นแล้วจริง ๆ
ไม่เพีย
