้แม้แต่ฉินเฉาก็ยังขมวดคิ้วไปด้วยเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายเหม็นๆ ที่คุ้นเคย กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่“โอ้ พระเจ้า นั่นมันอะไร!”มีใครคนหนึ่งสังเกตเห็นความผิดปกตินั้นก่อนเขาชี้ไปนอกหน้าต่าง แล้วตะโกนออกมาสุดเสียงทันใดนั้นทุกคนต่างลืมเลือนเรื่องที่ผ่านมา และหน้าถอดสีกันทันทีเพราะที่เส้นขอบฟ้าจากที่ไกลๆ มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่มากมายกำลังเผยโฉมของตัวเองออกมาอย่างช้าๆ………..ท่ามกลางผืนแผ่นดินที่กำลังสั่นสะเทือน สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นได้ปรากฏสู่สายตาของผู้คนทีละน้อยสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีขนาดใหญ่โตมโหฬารมากแต่ละตนมีหัวขนาดใหญ่ที่น่าเกลียดอยู่สองหัวและสูงมากกว่าสิบเมตร พวกมันดูราวกับเนินเขาที่กำลังเคลื่อนตัวมาทางนี้“ปีศาจยักษ์เหรอ?”ฉินเฉาจ้องมองอาวุธที่เคยเป็นของจักรวรรดิเบลเซบับ แล้วเย้ยหยันออกมา “ใหญ่โตไม่เบาเลยนี่”“ฮ่าๆๆ! นั่นมันปีศาจยักษ์นี่!”“ดีมาก! แค่ใช้เท้าเหยียบทีเดียว ไอ้มดปลวกตัวนั้นก็จะต้องเละเป็นโจ๊ก!”ปีศาจบนท้องฟ้าที่เคยตื่นตระหนกกลับเริ่มสงบลง แล้วกล่าวถ้อยคำเย้ยหยันออกมาแทน“เจ้ามนุษย์ รีบคุกเข่าขอร้องเร็วๆ เข้า นี่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าจะทำได้ในตอนนี้แล้วนะ”“หากเจ้าร้องขอความเมตตาจากราชานรก บางทีท่านอาจจะอภัยให้เจ้าก็ได้ ฮ่าๆๆๆ”ฉินเฉาจ้องมองไปบนท้องฟ้า มองดูปีศาจที่เหมือนกับตัวตลกเหล่านั้น แล้วกล่าวออกมา“คนที่จะต้องร้องขอความเมตตา มันไม่ใช่ฉันหรอก”เมื่อพูดจบ ฉินเฉาก็สั่งหยานจื่อทันที“
