ันก็เริ่มหดตัวอย่างช่วยไม่ได้พวกมันเริ่มขยับเท้า คิดอยากจะวิ่งหนีไป“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว นั่งลงสักหน่อยดีกว่าน่า”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะยิงปืนพลังงานจลน์ออกไปอีกครั้งด้วยความเร็วของปืนพลังงานจลน์ ปีศาจยักษ์เหล่านี้จะหลบซ่อนตัวได้ยังไง?รูปร่างของพวกมันมีขนาดใหญ่โตเกินไป อีกทั้งยังเคลื่อนไหวเชื่องช้า ถือเป็นเป้าเล็งที่ดีเลยทีเดียวปีศาจยักษ์อีกตนหนึ่งจึงถูกยิงอย่างง่ายดายปีศาจร่างยักษ์ไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้โอดครวญ มันล้มลงไปชนอาคารขนาดใหญ่ทันที“พะ พวกเราหนีไปกันดีไหม………”ในที่สุดปีศาจตนหนึ่งก็เอ่ยสิ่งที่ปีศาจหลายๆ ตนต้องการออกมาเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว มนุษย์ที่อยู่ข้างล่างต่างหากที่เป็นปีศาจตัวจริง!อีกฝ่ายฆ่าล้างพวกเขาได้อย่างง่ายดายเข่นฆ่าบรรดาปีศาจที่น่าสงสารเหล่านี้!“นี่เป็นการฆ่าอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ …………”เพนนีสันกล่าวขึ้นมาด้วยความอึ้ง“หนีเรอะ? จะหนีไปไหนล่ะ?”ปีศาจตนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา “ท่านลิเวียธานไม่มีวันปล่อยพวกเราไปแน่!”“ทำไมพวกเราถึงไม่ได้ไปอยู่กับท่านเบลเฟกอร์แทนนะ”“ก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ พวกเขาเห็นพวกเราเป็นแค่ตัวรับกระสุนเท่านั้น”ปีศาจเหล่านี้อยากจะร้องไห้ แต่กลับไม่มีน˺าตาออกมา“ลงไปสู้กับเจ้านั่นกันเถอะ ถึงยังไงก็ต้องตายอยู่ดี!”ปีศาจที่ดูโหดเหี้ยมตนหนึ่งกล่าวออกมา “ตายอย่างสบายๆ ยังไงก็ยังดีกว่า”สิ้นเสียง เขาก็โถมตัวเข้าหาฉินเฉาทันทีความเร็วในการบินของปีศาจตนนี้รวดเร็วมากอีก
