ขสามหัวที่อยู่ด้านล่างต่างเข่นฆ่ากันเองจนไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียวทุกที่เต็มไปด้วยเลือดสีดำที่ไหลนอง นั่นทำให้โบสถ์ที่อยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามค˹าคืนมีบรรยากาศที่แตกต่างไปจากเดิม“พระเจ้า นี่จะต้องเป็นพระเจ้าที่ลงมาสำแดงอิทธิฤทธิ์แน่ๆ………….”บาทหลวงกล่าวพึมพำออกมา“ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องรอแผนการน˺ามนต์แล้วล่ะ”เพนนีสันเปิดประตูโบสถ์ ทำให้กลิ่นเลือดด้านนอกโชยเข้ามาถึงด้านใน “ตอนนี้พวกเราก็ออกไปยังสนามบินฮีทโธรว์กันได้แล้ว”เพนนีสันนึกกังวลขึ้นมา หากรอช้ากว่านี้ บางทีอาจจะต้องเจอกับกองทัพปีศาจที่มีจำนวนมากกว่าเดิมก็ได้ออกไปในตอนที่มีโอกาสจะดีกว่า ถึงจะต้องเจอกับปีศาจที่อยู่บนถนน แต่คนคนนั้นก็ยังสามารถจัดการได้ง่ายๆ อยู่ดี“วางแผนการล่วงหน้าเอาไว้แล้วเหรอ?”ฉินเฉาเก็บหยานจื่อกลับมา ตลับแป้งสีชมพูจึงกลับมาอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง“อืม พวกเราควรจะรีบไปที่สนามบินกันก่อน นายว่ายังไง?”เขาไม่กล้าออกคำสั่งกับฉินเฉา จึงเอ่ยถามออกมาแทน“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”ฉินเฉาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“งั้น…………ถึงจะเสียมารยาทไปหน่อย แต่ฉันขอดูอาวุธของนายหน่อยได้ไหม?”ในฐานะทหารคนหนึ่ง เพนนีสันย่อมคลั่งไคล้อาวุธทางการทหารที่ทรงพลัง“เอาสิ”ฉินเฉาโยนตลับแป้งให้กับเพนนีสันเพนนีสันรับมาอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ เปิดมันออกมาดู และศึกษาไปพร้อมๆ กับนายทหารอเมริกันคนอื่นๆแต่ไม่ว่าจะดูยังไง นี่ก็คือตลับแป้งธรรมดาอันหนึ่งเท่านั้น“พวกนายค่อยๆ ศึกษาไปร
