“ท่านผู้นำตระกูลวางใจได้เลยครับ พวกเราจะเห็นท่าเรือในอีกสามกิโลเมตรข้างหน้าแล้ว”บนรถบัสขนาดเล็กของตระกูลอันชิง คนขับรถได้กล่าวกับฉินเฉาด้วยความนอบน้อม“อืม ฝากนายด้วยนะ”ฉินเฉาพยักหน้า เขานั่งอยู่บนที่นั่งแถวสุดท้ายของรถบัส และกำลังจ้องมองไปด้านหลังคุโรซากิ อิจิโร่จะต้องไม่ยอมรามือแน่นอน ฉินเฉาคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเคลื่อนไหวอย่างยิ่งใหญ่มากกว่าเดิม“ซาซา พวกเรา พวกเราจะหนีกันไปได้ไหม……………”หลี่ซินรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีในเรื่องนี้ เธอโผเข้ากอดเหลียวซาซาแน่นแล้วเอ่ยถามด้วยน˺าเสียงสั่นเครือ“แน่นอนอยู่แล้ว มีฉันอยู่ด้วยทั้งคน ฉันจะไม่ยอมให้เธอตกอยู่ในอันตรายหรอก เธอไม่ต้องกังวลนะ”เหลียวซาซากล่าวกับหลี่ซินจากนั้นเธอก็หันไปมองฉินเฉา“ฉินเฉา นายต้องปกป้องคุณหนูคนนี้ให้ดีล่ะ ได้ยินไหม?”เอ่อ ปากก็บอกว่าไม่ชอบทำตัวเป็นคุณหนู แต่ว่าตอนนี้กิริยามารยาทของคุณหนูกลับโผล่มาซะงั้น“ครับๆ คุณหนูเหลียวของผม เธอซ่อนตัวอยู่ที่นี่อย่างสบายใจก็พอเรื่องอื่นฉันจะจัดการเอง”ฉินเฉากล่าว พลางหัวเราะออกมา“ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าไอ้ปีศาจพวกนั้นมันจะวางกับดักพวกเราทำไม?”นักศึกษาคนหนึ่งพูดขึ้นมาด้วยความโกรธ “พวกมันเสียสติไปแล้วหรือไง?”“ฉันสงสัยว่าพวกมันคิดที่จะหาข้ออ้างในการก่อสงคราม”หยางเหล่ยพูดถึงสิ่งที่เขาได้วิเคราะห์เอาไว้ “จุดประสงค์ที่ประเทศญี่ปุ่นจงใจวางแผนใส่ร้ายพวกเราแบบนี้ น่าจะเป็นเพราะว่าต้องการที่จะก่อสงครามระห
