ันอยากจะอัดพวกมันจริงๆ!”“ใช่ ไปจัดการพวกมันกันเถอะ จะต้องไปกลัวอะไรล่ะ!”เลือดในกายของเหล่านักศึกษาได้เดือดพล่านขึ้นมาฉินเฉาส่ายหน้าเห็นสงครามเป็นเรื่องสนุกหรือไง?สิ่งที่ต้องสูญเสียไปคืออะไร? ชีวิตและทรัพย์สินน่ะสิไม่ว่าฉินเฉาไม่ต้องการที่จะเห็นประเทศไหนก่อสงครามขึ้นมาเลยเพราะถ้าทำแบบนั้น คนที่จะต้องเจ็บปวดที่สุดก็คือปราชาชนสงครามนั้นหมายถึงการนองเลือดเท่านั้น“ท่านผู้นำตระกูล มีคนไล่ตามพวกเรามาครับ!”คนขับรถกล่าวเตือนขึ้นมาทันทีฉินเฉาเปิดประตูด้านหลัง เพื่อลอบมองออกไปข้างนอกเขาเห็นยานพาหนะ 4 – 5 คันกำลังพุ่งทะยานไล่ตามหลัง เสียงเสียดสีของยางรถและเสียงของเครื่องยนต์ดังกระหึ่มบาดแก้วหูบนถนนในยามค˹าคืนหลี่ซินไม่กล้าหันหน้าไปมอง เธอได้แต่ฝังใบหน้าเอาไว้ในอกของเหลียวซาซาเท่านั้นสีหน้าของนักศึกษาคนอื่นๆ ดูไม่ได้ทันทีรถยนต์มากมายที่กำลังไล่ตามมา มันดูอันตรายมากเลยไม่ใช่หรือไง?ทันใดนั้นเองคนจำนวนหนึ่งได้โผล่ออกมาจากกระจกรถ และถือปืนกล สาดกระสุนเข้าใส่รถยนต์คันข้างหน้าปัง ปัง ปัง ปัง!กระสุนเพลิงส่องแสงแวววาวในค˹าคืนที่มืดสนิทลูกกระสุนปืนยังคงพุ่งเข้ามาเรื่อยๆ แต่ฉินเฉาได้ลอบวางเขตอาคมป้องกัน และซัดลูกกระสุนปืนเหล่านี้ให้กระเด็นไปอีกทางด้วยพลังจิตแต่นักศึกษาเหล่านี้ไม่รู้ พวกเขาเอามือกุมศีรษะ หมอบตัวลงกับพื้นด้วยเนื้อตัวสั่นเทา เพราะกลัวว่าลูกกระสุนปืนเหล่านี้จะเจาะทะลุร่างกายของพวกเขา“ไม่มีปั
