บทที่ 262 ฉีดยา
หานชิงอวี่เอนตัวหลบหลีกท่าทีของหญิงสาวทั้งสองคน
แต่หญิงสาวทั้งสองคนที่แสดงสีหน้าเย้ยหยันใส่หานชิงอวี่ไปเมื่อครู่ กลับทำราวกับเป็นแฟนคลับตัวจริงแนบกายเข้ามาใกล้เขา
พวกเธอจ้องมองแพทย์หนุ่มด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วพูดขึ้น
“หมอหานคะ พวกเราชอบคุณมานานแล้ว”
“หมอช่วยเขียนลายเซ็นให้เราหน่อยได้ไหมคะ?”
หานชิงอวี่หรี่ตามองหญิงสาวทั้งสองคนเย็นชา แล้วเอ่ยขึ้น
“ผมไม่รู้จักพวกคุณ อย่าพูดจาเหลวไหล”
“ตอนที่ผมมาถึงห้อง ก็เห็นว่าพวกคุณอยู่กับคุณเสี้ยว”
“ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องมาอ้างว่ารู้จักผม”
เขาพูดพลางหันไปมองหลินเหม่ยเสวี่ย
เขายังจำได้ดี เขาเพิ่งบอกกับอีกฝ่ายอย่างเป็นนัยว่า ให้ระวังเสี้ยวจ้านอีไว้ดี ๆ
แม้ในตอนนี้จะไม่รู้เหตุผลแน่ชัดว่าทำไมหลินเหม่ยเสวี่ยถึงไม่ได้อยู่เคียงข้างเสี้ยวจ้านอี แต่คิดว่าเธอคงจะรู้สึกตัวแล้ว
เขาจึงหันไปหาหลินเหม่ยเสวี่ยแล้วเอ่ยขึ้น
“คุณหนูหลิน…”
แต่สิ่งหานชิงอวี่ไม่คาดคิดก็คือ เขายังไม่ทันจะพูดได้จบประโยค หลินเหม่ยเสวี่ยก็ชักสีหน้าเย็นชา แล้วเอ่ยกับเขา
“คุณหมอหาน แม้ก่อนหน้านี้ฉันจะขอบคุณคุณและไป๋ปิงสำหรับความช่วยเหลือของพวกคุณที่มีต่อฉันก็ตาม”
“แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องเชื่อเรื่องไร้สาระของคุณแบบไม่มีเงื่อนไข”
“เสี้ยวจ้านอีเขาบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล คุณคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอว่าเขาจะไปยุ่งกับผู้หญิงในโรงพยาบาล?”
“คุณจะติดต่อกับแฟนคลับก็ได
