“ว่ากันตามเหตุผล วันนี้พวกเราสมควรที่จะได้พบกับเอกอัครราชทูต”หยางเหล่ยขมวดคิ้วมุ่น แล้วพูดกับบรรดานักศึกษา“แต่ว่าพวกเรากลับถูกขังอยู่ในรถบรรทุกคันนี้ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้…………บางทีพวกมันอาจจะแอบเคลื่อนย้ายตัวพวกเราก็ได้”“แอบเคลื่อนย้าย?”หลี่ซินมองหยางเหล่ยด้วยความไม่เข้าใจนัก “ทำไมต้องแอบเคลื่อนย้ายด้วยล่ะ?”“ฉันกลัวว่าพวกมันจะวางแผนการร้ายอะไรเอาไว้น่ะสิ”คิ้วของหยางเหล่ยผูกติดกันแน่น“ไอ้พวกปีศาจบัดซบ มันจะทำอะไรกันแน่วะ!”นักศึกษาคนหนึ่งยกเท้าขึ้นมาถีบประตูด้วยความโมโหแต่ประตูรถแข็งแรงมาก ไม่ว่าจะถีบเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเปิดออกมาได้เลยเหลียวซาซาก็เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเช่นกันไม่แปลกใจเลยที่อันชิงคนนั้น ยืนยันที่จะพาตัวเธอออกไปให้ได้บางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีอันตรายบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเธอแต่ว่า……….มันคืออันตรายแบบไหนล่ะ……………“ฉะ ฉันเริ่มจะรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วสิ…………..”หลี่ซินโผเข้าไปกอดเหลียวซาซาด้วยความผวา“ฉัน ฉันอยากกลับบ้านแล้ว…………”หลี่ซินเป็นเพียงเด็กผู้หญิงธรรมดา เมื่อพบเจอกับสถานการณ์แบบนี้ เธอย่อมต้องรู้สึกหวาดกลัวเป็นธรรมดาและแล้วความรู้สึกของเธอก็ได้แพร่กระจายไปยังนักศึกษาคนอื่นๆอย่างรวดเร็วในช่วงเวลานั้น บรรดานักศึกษาที่อยู่บนรถต่างพากันนิ่งเงียบกันไปหมดพวกเขาเริ่มนึกเสียใจกับความหุนหันพลันแล่นในครั้งนี้ขึ้นมาทั้งที่คิดว่านี่คือการแสดงค
