บบนี้ล่ะ?”นักศึกษาชายคนหนึ่งมีความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาบ้าง เขาขมวดคิ้ว พลางหันมองไปรอบๆ“ที่นี่ดูคุ้นชะมัด…………..ดูเหมือนว่าฉันจะเคยเห็นมันมาก่อน……………”นักศึกษาบางคนกล่าวออกมา“นายรีบคิดให้ออกสิว่าที่นี่คือที่ไหน………..”“ที่นี่……….ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็น………….ห้องน˺าศักดิ์สิทธิ์ยาสุกุนิ!”นักศึกษาคนนั้นคิดออกแล้ว“อะไรนะ!”คนอื่นๆ ได้แต่ตกตะลึงห้องน˺าศักดิ์สิทธิ์ยาสุกุนิ?พวกเขาถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่ได้ยังไง?“พวกมันไม่ได้คิดที่จะฆ่าพวกเรา แต่จะให้ไปสักการะวิญญาณของคนที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่ 2 แทนหรอกเหรอเนี่ย…………..”นักศึกษาคนหนึ่งกล่าวติดตลก“พูดอะไรไร้สาระ”หยางเหล่ยจ้องเขม็ง “อย่าอยู่ที่นี่กันนานเลย พวกเรารีบไปกันดีกว่า”หลายคนก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลเท่าไหร่ จึงตามหยางเหล่ยเพื่อเดินออกไปจากห้องน˺าศักดิ์สิทธิ์ยาสุกุนิแห่งนี้เหลียวซาซาก็ดึงหลี่ซินให้ตามมาด้วยเช่นกันพวกเขาเดินมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่พบทางออกเลย“นี่มันอะไรกันนักกันหนา!”นักศึกษาคนหนึ่งตะโกนออกมา “จะระเบิดที่นี่ให้เป็นรู แล้วออกไปเลยดีไหม?”“อย่าพูดล้อเล่นแบบนั้น ถึงอยากจะระเบิดที่นี่ทิ้งจริงๆ แต่ถ้าเกิดระเบิดขึ้นมาตอนนี้ นายอยากจะพลีชีพหรือไง?”หยางเหล่ยรีบเอ่ยถามขึ้นมา“ฉะ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง………….”นักศึกษาคนนั้นเกาศีรษะแกร่กๆตอนนี้ทุกคนเริ่มอารมณ์เสียขึ้นมาแล้ว เดินกันตั้งมานาน แต่ก
