ม่อยากพาบอดี้การ์ดไปเลย”เหลียวชาชากล่าวอ้อนวอน “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ขอแค่ไม่มีใครรู้ตัวตนของฉัน ฉันก็จะไม่ตกอยู่ในอันตราย ทุกคนเป็นเด็กที่มาจากครอบครัวธรรมดากันทั้งนั้น ถึงพวกเขาจะไม่พาบอดี้การ์ดออกไปด้วยก็ยังออกไปเล่นได้อย่างไม่เป็นอะไรเลยไม่ใช่เหรอ?”“แต่ว่าเธอไม่ใช่เด็กที่มาจากครอบครัวธรรมดาน่ะสิ”หยูลู่เอ่ยเกลี้ยกล่อม“เพราะแบบนั้นฉันถึงไม่มีเพื่อนยังไงล่ะ…..”สายตาของเหลียวขาชาดูเศร้าสลดลงไปเมื่อเห็นท่าทางของเหลียวชาชา หยูลู่ก็รู้สึกทุกข์ใจขึ้นมาถึงจะบอกว่าเธอเป็นพี่สาว แต่หยูลู่กลับคิดว่าเธอเป็นเหมือนแม่ของเหลียวชาชามากกว่าเธอเป็นห่วงเด็กคนนี้มากเหลือเกินเมื่อเห็นว่าเหลียวชาชาเศร้าใจ หยูลู่จึงใจอ่อนขึ้นมา“ก็ได้ แต่ว่าฉันขอร้องเธอแค่เรื่องเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะต้องอยู่กับเพื่อนของเธอตลอด ห้ามไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด อืม และในโทรศัพท์ของเธอก็มีตำแหน่งดาวเทียม เธอจะต้องพกมันติดตัวตลอดเวลา ได้ยินมั้ย?”“เข้าใจแล้ว ขอบคุณนะพี่หยูลู่ ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่หยูลู่เป็นคนดีที่สุด!”เหลียวซาซากอดเอวของหยูลู่ด้วยความดีใจ และทำท่าออดอ้อนในขณะที่เธอกำลังดีใจ ความคิดหนึ่งก็พลันพุ่งเข้ามาถ้าหากอีตาบ้าฉินเฉามาเป็นบอดี้การ์ดของเธอได้ เธอก็จะจำใจยอมตอบตกลงแต่น่าเสียดายที่อีตาบ้าฉินเฉางานยุ่งเสียยิ่งกว่าซุปเปอร์แมนเขายุ่งตลอดทั้งวัน ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ไม่โผล่มาให้เธอได้เห็นหน้าเ
