นเฉาก็เลยทำชุดนี้ขึ้นมาให้ฉัน”“แล้วไปเอากระโปรงตัวนี้มาจากไหน? ฉินเฉามีงานอดิเรกชอบสะสมกระโปรงหรือไง ฉันไม่เคยเห็นเลย?”หลิวจางหันไปมองฉินเฉาด้วยสายตาแปลก ๆ“เฮ้ ๆ ๆ ฉันไม่ได้มีรสนิยมแปลก ๆ แบบนั้นสักหน่อย”ฉินเฉารีบกล่าวปฏิเสธ “เธอไม่เห็นหรือไง? ฉันเอาผ้าม่านมาเปลี่ยนต่างหากล่ะ”“อ๋อ จริงด้วย”สายตาของหลิวจางยิ่งดูมีเลศนัยมากขึ้น “ไม่คิดเลยว่านายจะเก่งและคล่องแคล่วมากขนาดนี้…..”“บิดาไม่ได้เก่งเรื่องเย็บปักถักร้อย เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นได้แล้ว”ฉินเฉานึกเกลียดสายตาของหลิวจางขึ้นมาถ้าหากไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ เขาก็คงจะได้กินซ่างกวนหยานไปตั้งนานแล้ว“ทำไมถึงมองฉันด้วยสายตาเกลียดชังแบบนั้นล่ะ?”ประสาทสัมผัสของหลิวจางนั้นไวมาก ทันใดนั้นเธอก็เอามือปิดปาก แล้วยิ้มขึ้นมาทันที “หรือว่าฉันไปทำลายเรื่องดี ๆ ของนายงั้นเหรอ?”ฉินเฉาไม่ได้สะทกสะท้านอะไรเมื่อเธอพูดแบบนี้ แต่ซ่างกวนหยานที่อยู่ข้าง ๆ ตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีหรือว่ายัยนี่จะได้ยินเสียงอะไรเข้า?ไม่น่าจะใช่ ห้องนักบินอยู่ห่างจากห้องโดยสารด้านหลังนี่…..พระเจ้า ถ้าหากยัยนี่รู้เข้า เธอจะต้องละอายใจมากแน่“ใช่ เธอมาขวางไม่ให้ฉันกินซ่างกวนหยาน”ฉินเฉาตอบอย่างตรงไปตรงมา นั่นทำให้ซ่างกวนหยานตื่นตระหนก และถลึงตาใส่ฉินเฉาไม่หยุด“ลืมมันไปได้เลย คิดจะกินหยานหยานเหรอ? นายฝันกลางวันอยู่ล่ะสิ”แต่ใครจะรู้ว่าหลิวจางจะเบ้ปาก นั่นทำให้ซ่างกวนหยานถอนหายใจออกมาทั
