ียงก็ถูกยมทูตลากเข้าไปในวัฏสงสารฉินเฉาจ้องมองร่างของเฉินเค่อที่ถูกกลืนหายเข้าไป แล้วถอนหายใจออกมาคนประเภทนี้ ถึงจะตายไปก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าเสียดายแล้วถึงจะตายไปแล้ว ผืนดินแผ่นก็ยังส่งกลิ่นเหม็นอยู่ดีหลังจากที่เฉินเค่อเฉียงหายไปในเดียรัจฉานภูมิ ประตูวัฏสงสารก็ค่อย ๆ หายไปฉินเฉากลับมาอยู่ในป่า ซึ่งมีศพทั้งสี่นอนอยู่ใกล้ ๆแต่ซ่างกวนหยานกลับจ้องมองเขาด้วยความร่าเริง“พวกเรากลับกันเถอะ”ซ่างกวนหยานกล่าวกับฉินเฉา“อืม กลับไปกันเถอะ”ฉินเฉารู้สึกโล่งใจขึ้นมามีสาวสวยอยู่ข้าง ๆ นี่มันช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆเขาคว้าตัวซ่างกวนหยานมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน“นะ นายจะทำอะไรน่ะ!”ซ่างกวนหยานหันขวับไปมองฉินเฉาด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงเล็กน้อยแต่ความรู้สึกที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนนี้มันก็ไม่เลวเลยทีเดียว“หลิวจางน่าจะยังไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ พวกเราตามเธอทันแน่ เอาล่ะ กอดฉันเอาไว้แน่น ๆ นะ”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะงอเข่าและถีบร่างให้พุ่งขึ้นไปราวกับลูกกระสุนปืนจนฝุ่งฟุ้งกระจาย เขาบินขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็วซ่างกวนหยานกรีดร้องออกมาในตอนแรก แต่ในไม่ช้าเธอก็สงบสติอารมณ์ แล้วหันมากอดฉินเฉาเอาไว้แน่นสมแล้วที่เป็นแอร์โฮสเตส เธอปรับตัวได้เก่งจริง ๆ“นะ นายได้สอบขอใบอนุญาตขึ้นบินหรือยัง…..”ซ่างกวนหยานที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉาเอาถามออกมา“เอ่อ ต้องสอบด้วยเหรอ?”ฉินเฉาตกตะลึงไปทันที“แน่นอน ไม่อย่างนั้น
