ี่ได้รับการติดต่อจากหัวหน้าใหญ่มีเพียงแค่เฉินเค่อเฉียงเท่านั้น“วันนี้แกพูดมากซะจริง”เฉินเค่อเฉียงเหลือบมองภูตผีมีดด้วยความคลางแคลงใจ “เมื่อสี่ปีที่แล้ว มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง?”“พวกเราสองคนถูกซุ่มโจมตีตอนที่กำลังไปเที่ยวโสเภณีกัน”ฉินเฉาขุดคุ้ยหาความทรงจำของภูตผีมีด แล้วกล่าวออกมา “พี่ใหญ่ถูกโสเภณีใช้มีดฟันเข้าที่ต้นขา ตอนนี้ก็ยังเป็นรอยแผลเป็นอยู่เลย…..”“โอเค โอเค…..”เฉินเค่อเฉียงห้ามไม่ให้ฉินเฉาพูดต่อเรื่องส่วนตัวแบบนี้ รู้กันเพียงแค่สองคนเท่านั้น มันจะต้องไม่มีบุคคลที่สามอย่างแน่นอนดูเหมือนว่าจะไม่มีใครที่ปลอมตัวมาเป็นน้องชายของเขาแต่ทำไมเจ้าสี่ถึงได้แปลกไปจากเดิมอยู่นิดหน่อยล่ะ?บางทีเขาอาจจะมองผิดไปเองก็ได้โอ้ ถึงอย่างไรก็วิ่งหลบหนีคมมีดมาด้วยกันทุกวัน เขาอาจจะคิดมากไปเองจริง ๆ“พวกเราใกล้จะถึงสนามบินแล้ว เตรียมตัวให้ดีล่ะ”เฉินเค่อเฉียงโยนกระเป๋าผ้าร่มให้ภูตผีมีด “ในนี้มีแต่ของที่นายชอบทั้งนั้น เอาล่ะ พวกเราไปกันได้แล้ว”สิ้นเสียง ภูตผีสุนัขก็ขับรถบ้าน พุ่งเข้าชนประตูกระจกของสนามบินทันทีผู้โดยสารต่างพากันกรีดร้องและวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทางเมื่อเห็นรถบ้านคันหนึ่งที่พุ่งตรงเข้ามาชนกระจกจนแตกละเอียด และขับเข้ามาในล็อบบี้สนามบินทันใดนั้นสนามบินก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทั้งผู้โดยสายและแอร์โฮสเตสต่างวิ่งหนีไปด้วยความตื่นตระหนกหลังจากนั้นไม่นาน รถตำรวจก็ขับตามเข้ามา แล้วเดินออกมาอยู่ข้าง ๆเจ้าห
