ตากว้าง และจ้องมองไปยังศิษย์ในสำนักปีกเทวะคนนั้นด้วยความตกตะลึง“ฮ่า ๆ ๆ! ทีนี้ข้าก็จะไร้เทียมทานแล้ว!”ศิษย์คนนั้นเปล่งเสียงหัวเราะชั่วร้ายออกมา แล้วยื่นมือไปคว้าด้ามกระบี่เอาไว้แต่ทันใดนั้นเอง ปราณกระบี่สีขาวก็พวยพุ่งออกมาจากตัวกระบี่พุ่งผ่านร่างกายของศิษย์คนนั้นทันทีฝ่ายศิษย์ที่ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าได้กลายเป็นศพไปเสียแล้ว“จะเอาข้าไปงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!”หลัวเนี่ยที่ยังคงอยู่ในกระบี่ จ้องมองไปยังฉินเฉาที่ยืนอยู่ใกล้ ๆด้วยสายตากังวล“ชายคนนั้นโหดเหี้ยมเสียจริง ข้าหวังว่าเจ้าหนูของข้าจะหาทางออกได้นะ”“ดีมาก ดีมาก!”กุนซือรู้สึกพอใจในความว่าง่ายของฉินเฉาเป็นอย่างยิ่ง “ไม่คิดเลยว่าเทพปีศาจฉินเฉาผู้ยิ่งใหญ่ จะชอบพอสิ่งมีชีวิตที่สกปรกจากนรกแบบนี้”“สิ่งมีชีวิตที่สกปรกเหรอ?”ฉินเฉากล่าวเย้ย “ขอโทษด้วย ในสายตาของฉัน ถึงแม้ว่าโรซี่จะเป็นปีศาจ แต่เธอก็ไม่สกปรกเลยสักนิด เป็นไอ้สารเลวชั้นต˹า ที่คิดว่าตัวเองถูกต้องเสมออย่างแกต่างหาก ที่เหม็นเน่าและฉาวโฉ่ไปหมด แกรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงเจอตัวแกก่อนทุกครั้ง? มันก็เป็นเพราะว่าฉันได้กลิ่นเหม็นที่ฝังลึกอยู่บนตัวแกตั้งแต่ร้อยเมตรเลยน่ะสิ!”เมื่อพูดจบ เขาก็ปัดมือไปที่จมูกของตัวเอง “เหม็นชะมัด เหม็นสุดๆ …..”“ไอ้เวรนี่!”กุนซือเดือดดาลขึ้นมาทันที พร้อมกับฟันกระบี่หงจวิน เพื่อส่งปราณกระบี่สีทองให้พุ่งตรงไปที่ขาขวาของฉินเฉาถึงแม้ว่าจะมีพระสูตรหัวใจเพชรปกป้องร่าง
