“เจ้ายังหัวเราะได้อีกเหรอ?”เหลียงเมิ่งเหยาจ้องมองฉินเฉา แล้วหัวเราะเยาะออกมาอย่างอดไม่ได้“ไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่ามาถึงทางตันแล้ว?”“โอ้ งั้นเหรอ?”ฉินเฉากวาดสายตามองไปรอบด้าน “พูดกันตามตรง ฉันก็อยู่ในโลกของผู้ฝึกตนมานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าชีวิตต้องพบกับทางตันกี่ครั้ง แต่เธอเองก็เห็นแล้วนี่ ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ด้วยดี”“แต่ว่าทางตันในคราวนี้มันแตกต่างไปจากเดิมน่ะสิ”เหลียงเมิ่งเหยาชูนิ้วหัวแม่มือออกมา แล้วชี้ไปทางด้านหลัง “มองไม่เห็นหรือไง? พวกเขาคือหัวกะทิของสำนักปีกเทวะ ที่อยู่ในขั้นเซียนฟ้าและเซียนปฐพีทั้งนั้น เห็นพวกเขามารวมตัวกันอยู่ที่นี่ แล้วเจ้ายังคิดว่าตัวเองจะรอดชีวิตกลับไปได้อีกเหรอ?”“เธอคงจะมั่นใจในตัวพวกเขามากเลยสินะ”ฉินเฉายังคงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “แต่ลืมอะไรไปหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้ที่ผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าทั้งสามคนมารุมโจมตีฉัน ฉันก็ยังเอาชนะพวกเธอได้อย่างขาดลอย”“ข้าไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าใช้วิชาใด ถึงสามารถเพิ่มพลังของตัวเองได้ชั่วคราว”ดวงตาของเหลียงเมิ่งเหยาวาวโรจน์ “แต่อย่าคิดว่าข้าจะมองไม่เห็น คราวนี้พวกเรามีกุนซือ และกระบี่ที่อยู่ในมือเขาก็สามารถลบล้างวิชาคาถาทุกอย่างได้ ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะรับมือกับพวกเราได้ยังไง”คิดจะใช้กระบี่หงจวินทำลายวิชาจิตก่อเกิดอย่างนั้นเหรอ?เป็นความคิดที่ดี แต่น่าเสียดายที่เขามีกระบี่ฟ้า แผนการนี้จึงใช้ไม่ได้ผล“เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้ความฝันขอ
