ต้นชายชราคนนี้ไม่ได้ปรากฏตัวออกมานานมากแล้ว เพราะเขาเอาแต่เก็บตัวฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง“อืม ก่อนหน้านี้ฉันเคยใช้มันบนเขาซูซาน แต่น่าเสียดายที่ฉันยังควบคุมมันไม่ได้ คราวนี้ฉันเองก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าหลังจากที่กระบี่หยินหยางราชันย์มารรวมพลังกับกระบี่ฟ้า แล้วมันจะทำให้ฉันประหลาดใจได้มากขนาดไหน”ฉินเฉากล่าว พร้อมกับหมุนควงกระบี่ในมือ“หยินหยาง…..ราชันย์มารสังหาร!”ทันใดนั้นเองแผนผังหยินหยางก็พลันปรากฏขึ้นบนอากาศ ขนาดของมันไม่ได้เล็กไปกว่าเทพมารขั้นสูงสุดเลยแม้แต่นิดเดียวแผนผังหยินหยางที่ว่านี้ราวกับวงล้อรูเล็ต ที่หมุนไปยังมารภูผาตนนั้น“เปล่าประโยชน์!”เฟิงหลานกล่าวเหยียดหยามออกมา “การโจมตีใด ๆ ก็ทำอะไรมารภูผา…..”ตูม!ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจนจบ แผนผังหยินหยางก็ตกลงบนร่างของมารภูผาเสียแล้วทันใดนั้นเองมารภูผาก็ก้าวถอยหลังออกไปกว่าสิบก้าว จนกระทั่งชนกับตำหนักที่อยู่ด้านหลัง ร่างของมันจึงหยุดเดินแต่ทว่าหลุมลึกได้ปรากฏอยู่บนหน้าอกของมารภูผาอย่างชัดเจน“ปะ เป็นไปได้ยังไง! เจ้าทำลายการป้องกันของมารภูผาได้ยังไง!”เฟิงหลานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ“พวกเราไปกันเถอะ”จุดประสงค์ของฉินเฉานั้นไม่ใช่การต่อสู้ แต่ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อที่จะพามังกรขาว อ้าวหานออกไปในเวลานี้เขาได้ก้มตัวลงไปสัมผัสร่างของมังกรขาวมังกรขาว อ้าวหานเข้าไปอยู่ในดินแดนหมอกในทันทีหลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็เตรียมตัวที่จะออกไปจากที่น
