สองคนถือกระบี่เข้าฟาดฟันกันกลางอากาศอีกครั้ง“ฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับ!”ถึงจะใช้กระบี่เข้าห˺าหั่นกัน แต่ฉินเฉาก็ยังไม่ลืมที่จะปลดปล่อยวิชาฝ่ามือออกไปแต่กระบี่หงจวินนั้นส่องแสงสีทองออกมาอีกครั้ง และทำให้ฝ่ามือปีศาจเก้าเร้นลับของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย“เมื่อมีกระบี่หงจวิน ใครก็ทำร้ายข้าไม่ได้ทั้งนั้น!”กุนซือแผดเสียงคำรามออกมาทำลายวิชาคาถางั้นเหรอ…..ทันใดนั้นฉินเฉาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ในทันทีดูเหมือนว่ามันจะมีช่องโหว่บางอย่างที่เขาสามารถเจาะเข้าไปได้“ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะมีปัญญาต้านทานได้นานแค่ไหน”กุนซือไม่เชื่อว่าจะมีอาร์ติแฟคใดที่สามารถสกัดกั้นกระบี่หงจวินได้เขาเริ่มหมุนควงกระบี่อีกครั้งฝ่ายฉินเฉายังคงยกกระบี่หยินหยางราชันย์มารมาป้องกันการโจมตีของกุนซืออย่างต่อเนื่องและในขณะนั้นเอง มือซ้ายของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บอสูรสีดำ และพุ่งตรงไปยังหน้าอกของกุนซือทันที“เปล่าประโยชน์ กระบี่หงจวินได้สร้างม่านพลังขึ้นมารอบตัวข้า”เมื่อกุนซือเห็นความตั้งใจดังกล่าวของฉินเฉา ก็พลันเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมา “เมื่อการเคลื่อนไหวทุกประเภทที่ใช้วิชาอาคมเข้ามาถึงร่างกายของข้าเมื่อไหร่ มันก็จะต้องหายไปจนหมดสิ้น คราวนี้ข้าจะตัดมือของเจ้าทิ้งไปซะ!”ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น กรงเล็บของฉินเฉาก็ฝ่าเข้าไปในม่านพลังของกระบี่หงจวินแต่มันกลับไม่เป็นไปตามความคาดหวังของกุนซือ เมื่อแขนข้างนั้นไม่ได้เปลี่ยนเป็นแขนของคนธรรมดาอย่างที
