ร็วมาก”เฟิงหลานเย้ยหยัน “แต่มันจะต้องไม่มีครั้งต่อไปแน่นอน”“เหมันต์สังหาร!”ร่างของอ้าวหานปรากฏตัวขึ้นเหนือศีรษะของเทพมารตนนั้นทันทีในขณะเดียวกัน เขาก็เหวี่ยงน˺าแข็งทุบศีรษะขนาดยักษ์ของเทพมารอย่างรุนแรงไปด้วยฟู่ว ฟู่ว ฟู่ว!ไอเย็นก่อตัวขึ้นเป็นน˺าแข็ง ราวกับจะตรึงร่างของเทพเอาไว้ให้ได้“เปล่าประโยชน์”แต่เฟิงหลานไม่คิดเช่นนั้น “เมื่ออยู่ต่อหน้ามารภูผา การโจมตีทุกอย่างย่อมเป็นเพียงแค่เรื่องตลก”ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น เพล้ง! น˺าแข็งที่เกาะอยู่บนร่างของเทพมารก็แตกกระจายอ้าวหานที่ลอยอยู่บนอากาศขมวดคิ้วมุ่นในขณะที่จ้องมองมันฝ่ายเทพมารยื่นฝ่ามือออกมา หมายจะคว้าตัวอ้าวหานเอาไว้แต่อ้าวหานก็กลายเป็นหิมะอีกครั้งและหนีไปปรากฏตัวขึ้นด้านข้าง เพื่อหลีกหนีกรงเล็บของเทพมารมารภูผาคือเทพมารขั้นสูงสุดงั้นเหรอ?ยุ่งยากเสียจริง“เจ้าไม่มีโอกาสชนะหรอก ยอมแพ้แต่โดยดีเสียเถอะ”รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นบนมุมปากของเฟิงหลาน “ดูเหมือนว่าคนคนนั้นคงจะไม่ต้องปรากฏตัวออกมาแล้วสินะ”“ในเมื่อมันเป็นแบบนี้”อ้าวหานที่กำลังยืนอยู่ในระยะไกลได้ระเบิดลำแสงสีเงินออกมาจากร่างกายอย่างต่อเนื่องจากท้องฟ้าโปร่งในยามค˹าคืน เริ่มมีหิมะสีขาวบริสุทธิ์ตกลงมาอย่างฉับพลันแม้แต่สภาพอากาศก็พลันเปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าอ้าวหานกำลังจะใช้วิชาที่ทรงพลังบางอย่างออกมาทางด้านฉินเฉานั้นเบิกตากว้าง เขาเองก็อยากเห็นว่า ยอดฝีมือขั้นเซียนฟ้าในยามที่ลงมืออย่างเต็ม
