ต่ว่าข้าเป็นใครล่ะ? ตอนนี้หลัวเนี่ย นักรบอันดับหนึ่ง คือไป่ตู้ที่มีชีวิตเชียวนะ!”หลัวเนี่ยกล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ“ภูมิใจอะไรของนายเนี่ย…..”“ฮ่า ๆ ๆ ก็เพราะว่าข้าคาดเดาได้น่ะสิ ว่าของสิ่งนั้นคืออะไร”“ของสิ่งนั้น?”“ใช่แล้ว”หลัวเนี่ยพยักหน้า “เจ้าเห็นเกราะหัวใจที่สวมอยู่บนหน้าอกของชายคนนั้นหรือเปล่า? หากข้าคาดเดาไม่ผิดล่ะก็ มันก็น่าจะเป็นอาร์ติแฟคของไท่ซ่างเหล่าจวิน กระจกเร้นสวรรค์ ยังไงล่ะ”“แล้วกระจกเร้นสวรรค์ที่ว่ามันคืออะไร?”ฉินเฉาคิดว่ามันเป็นชื่อที่โง่มาก“มันก็คืออาร์ติแฟคชนิดหนึ่งที่ไท่ซ่างเหล่าจวินฝึกฝนมันขึ้นมาและมีเอาไว้เพื่อปกปิดพลังและกลิ่นอายของผู้ใช้ เมื่อก่อนไท่ซ่างเหล่าจวินคิดว่าของสิ่งนี้ไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ มันจะมีประโยชน์อย่างยิ่งใหญ่ทีเดียว”“นายกำลังหมายความว่า….. ไท่ซ่างเหล่าจวินใช้กระจกเร้นสวรรค์ปิดบังตัวตนของอ้าวหาน นี่ก็เท่ากับว่าเขากำลังใช้ของสิ่งนี้หลอกกฎแห่งฟ้าดินอยู่น่ะสิ!”“นับว่าเจ้ายังสั่งสอนกันได้”หลัวเนี่ยพยักหน้า “เป็นอย่างที่ว่านั่นแหละ กระจกเร้นสวรรค์เป็นของดีทีเดียว เจ้าหนู หากเจ้าได้มันมา และให้ข้าดูดซับพลังของมัน แล้วหลอมรวมเข้าไปในวิญญาณกระบี่ล่ะก็ เจ้าก็จะไม่ต้องสนใจกฎแห่งฟ้าดินอีกต่อไป”“นายดูดซับพลังของกระจกเร้นสวรรค์ได้ด้วยเหรอ?”“แน่นอน ตอนนี้ร่างของข้าคือกระบี่ฟ้า ผืนฟ้านั้นสามารถโอบอุ้มทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ได้ ไม่ว่าจ
