มดที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าให้เข้ามาสู่ร่างกายของตัวเองดวงตาของเขาดูคล้ายกับกระบี่สองเล่ม“ไปเลย กระบี่สายรุ้ง!”ฉินอี้เปล่งเสียงขึ้น แล้ววาดแขนออกไปปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นกลายเป็นอุกกาบาต และพุ่งเข้าใส่โล่ของหลี่เจิ้น“มีพลังอยู่ในขั้นกายทองคำ แต่กล้ามาสู้กับหลี่เจิ้นผู้นี้งั้นเหรอ? โล่ของข้าน่ะ……”เพล้ง! หลี่เจิ้นยังพูดไม่ทันจบ โล่สีทองก็เกิดรอยร้าวขึ้นอย่างฉับพลันกระบี่สายรุ้งของฉินอี้กำลังจะพุ่งทะลุเข้ามาในไม่ช้านี้แล้วหลี่เจิ้นตกใจมาก เขาโบกมือ ปลดปล่อยปราณกระบี่ให้หลั่งไหลออกไปผลักดันอากาศมาเขย่าร่างของฉินอี้ร่างของฉินอี้ลอยขึ้นลง กระบี่สายรุ้งจึงสูญเสียการควบคุม เบี่ยงทิศทางจมหายเข้าไปในกลุ่มเมฆ“ไอ้แก่สมควรตาย จะเล่นแบบนี้กับข้าใช่มั้ย!”ฉินอี้ตะโกนด่าทอออกมาด้วยความโกรธ“เด็กเพียงแค่คนเดียว ถึงกับทำให้นักพรตหลี่ต้องตกที่นั่งลำบากเชียวเหรอ?”ในเวลานี้ครึ่งเซียน ผู้เป็นนักพรตจากบู๊ตึ๊งก็ได้เดินเข้ามา“อาจารย์ลุง ไม่นะ!”ไท่ชิงรีบเข้ามาขวาง แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้วเพราะนักพรตชราคนนั้นได้โบกมือ ร่ายวิชาลงไปบนหน้าผากของฉินอี้อย่างรวดเร็วทันใดนั้นฉินอี้ก็กลายเป็นเด็กที่เชื่อฟัง เขาเหมือนกับซอมบี้ที่มีวิญญาณ ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น“นักพรตบัดซบ เจ้าอยากตายนักใช่มั้ย!”โทสะของเฉินชิงพุ่งทะยานขึ้นในทันที กระบี่เพลิงเล่มหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า และยังมาพร้อมกับหางเพลิงที่สวยงาม
