มันพุ่งตรงลงมายังร่างตาแก่คนนั้น“ต้นหลี่ตายแท้ต้นท้อ!”เมื่อเห็นกระบี่เพลิงเล่มนี้ ในใจก็พลันแน่นขนัด ก่อนที่จะรีบใช้วิชาเต๋าในทันทีตูม ตูม ตูม!ก้อนหินที่อยู่ใกล้ ๆ หลงเหลือเพียงแค่เถ้าถ่านเท่านั้นชายชราปาดเหงื่อ แล้วทรุดตัวนั่งลงไปที่พื้นผู้หญิงคนนี้ช่างโหดเหี้ยมเหลือเกิน“นักพรตหน้าเหม็น ปล่อยน้องชายของข้าเดี๋ยวนี้!”เฉินหยูเองก็โกรธมากเช่นเดียวกัน คนชั่วช้าพวกนี้ไม่กล้าลงมือกับฉินเฉา ถึงได้มารังแกลูกชายของเขาแทนแล้วยังเรียกตัวเองว่าสำนักฝ่ายธรรมะได้อีกเหรอ? ถุย!คนเหล่านี้ทำให้สำนักฝ่ายธรรมะต้องขายหน้า!“เฉินชิง เจ้าจะสร้างปัญหาไปจนถึงเมื่อไหร่!”หลี่เจิ้นตวาดออกมา “ลูกของเจ้ามันไร้การอบรมสั่งสอน ถึงกับกล้าลงมือกับข้า นักพรตไป๋ซูย่อมต้องออมมือให้อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นไอ้เด็กเวรคนนี้คงจะลงไปพบยมบาลตั้งนานแล้ว”“ข้าเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่าใครมันจะกล้าส่งลูกชายข้าไปพบยมบาล”เฉินชิงกล่าว ท่าทีของเธอดูเย็นชาขึ้นอย่างมากเปลวไฟสีดำทมิฬปกคลุมไปทั่วบริเวณนี้ในชั่วพริบตาฟินิกส์ทมิฬเก้าเร้นลับนั้นแสดงถึงพลังแห่งความตายเปลวไฟเหล่านี้เหมือนกับภูตผี ที่ส่งเสียงคร˹าครวญออกมาอย่างน่าสยดสยองเมฆครึ้มปกคลุมไปทั่วทั้งเขาซูซาน ทุกสิ่งทุกอย่างพลันมืดมนไปหมดมีเพียงเฉินชิงที่ยังคงยืนนิ่งงัน และปลดปล่อยเปลวไฟสีดำแดงออกมาจากร่าง ราวกับราชาปีศาจจากขุมนรก“นับตั้งแต่นี้ต่อไป หากใครบังอาจมาแตะต้องอี้เอ๋อของข้า ข้าจ
