ต่ข้าก็ไม่มีวิชากระบี่ใด ๆ อยู่เลย นั่นเป็นเพราะว่าข้าได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ไปแล้ว ข้าคือกระบี่และกระบี่ก็คือข้า”ฉินเฉาพยายามกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเองเอาไว้อย่างยากลำบากผู้คนในยุคโบราณช่างดีจริง ๆ พวกเขามีความคิดความอ่านที่บริสุทธิ์ ไม่มีสิ่งอื่นเจือปนอยู่เลยแต่คนในยุคปัจจุบันอย่างเขานั้นจะหัวเราะกันง่ายเกินไปหน่อย“เจ้าเองก็มีกระบี่เหมือนกันนี่ อีกทั้งยังเป็นกระบี่มารด้วย”“อืม”ฉินเฉาตอบรับ แล้วหยิบกระบี่หยินหยางราชันย์มารออกมาจากร่างกายกระบี่สีดำเล่มนี้ราวกับหลุมดำที่ดึงดูดลำแสงจากรอบด้าน“กระบี่มารเล่มนี้ไม่เลวเลยทีเดียว แต่ว่าน่าเสียดายที่มันยังขาดวิญญาณกระบี่”หลัวเนี่ยเอ่ยขึ้นมา “วิญญาณกระบี่ของมันคงจะถูกทำลายไปตั้งแต่ตอนที่ถูกผนึก ดังนั้นพลังในกระบี่ของเจ้าจึงยังไม่ไปถึงจุดที่แข็งแกร่งมากที่สุด”“เป็นแบบนั้นเอง…..”“ใช่ วิญญาณกระบี่ที่ว่านั้นก็คือวิญญาณของกระบี่แต่ละเล่มพื้นฐานการฝึกตนในชั่วชีวิตของข้าได้เข้าไปอยู่ในวิญญาณกระบี่แล้วและวิญญาณที่เหลืออยู่ของข้าก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยวิญญาณกระบี่นั้นเหมือนกัน หรือจะให้พูดอีกอย่างก็คือ หากใครได้ครอบครองวิญญาณกระบี่ของข้าไป ก็เท่ากับว่าจะได้ครอบครองจิตวิญญาณเซียนของข้าไปด้วย”“จิตวิญญาณเซียนคืออะไร? ฉันเคยได้ยินแต่จิตวิญญาณเทพ”“มีความหมายคล้ายกัน ถึงแม้ว่าเจ้าจะมีพลังเทพ แต่ร่างกายของเจ้าก็ยังคงเป็นมนุษย์ ซึ่งนั่นก็ยังอ่อนแอกว่าข
