ส้นทางที่ทอดยาว จนมาถึงห้องที่มีขนาดกว้างขวางแห่งหนึ่งจุดศูนย์กลางของห้องนี้มีเต่าหินขนาดยักษ์ตั้งอยู่บนหลังของเต่าหินได้แบกแท่นบูชาเอาไว้ ซึ่งบนนั้นมีกล่องไม้ขนาดเล็กที่สวยงามกล่องหนึ่งวางอยู่ด้วย“เจอแล้ว นี่จะต้องเป็นสมบัติแน่ ๆ ฮ่า ๆ ๆ! สมบัติชิ้นนี้เป็นของฮั่วไห่ผู้นี้แล้ว!”ฮั่วไห่หัวเราะออกมาดังลั่น แล้วพุ่งตัวเข้าไปทันที “ข้าพบมันเป็นคนแรก ใครก็ชิงสมบัติของข้าไปไม่ได้!”“ศิษย์พี่ ช้าก่อน!”มู่ชิ่งรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา เธอรีบห้ามปรามเขาเอาไว้“ไสหัวไปซะ สมบัติชิ้นนี้เป็นของข้า ใครก็แย่งไปไม่ได้!”ฮั่วไห่ตาแดงก˹า เปลวไฟพวยพุ่งออกมาจากร่างและโจมตีเข้าใส่ศิษย์น้องของตัวเอง ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวเข้าไปคว้ากล่องสมบัตินั้นทันใดนั้นเอง กล่องสมบัติก็เปิดออกพวกเขาเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในได้ไม่ชัดเจน แต่จู่ ๆ แสงสีขาวโพลนก็ได้แพร่กระจายและห่อหุ้มไปทั่วห้องนี้ฉินเฉาและหวงฝู่อิงลั่วตกตะลึง พวกเขาไม่มีเวลาพอที่จะหลบหนีไปไหน จึงถูกแสงดังกล่าวห่อหุ้มไปด้วยในไม่ช้า ฉินเฉาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของเขานั้นถูกดึงไปที่อื่น……………………………………“เสียใจด้วยนะคะ คุณเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก แต่ว่ามันก็ยังไม่ใช่ความสามารถที่เราต้องการ ดังนั้นต้องขอโทษด้วยค่ะ…..”รอบด้านได้กลายเป็นสำนักงานขนาดเล็ก พนักงานที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและชุดสูทจำนวนมากต่างเดินไปมาอยู่ด้านในหญิงสาววัยกลางคนผู้สวมกรอบแว่นตาสีทองโยนเรซูเม่กลับไปให้ฉิ
