ัวนายเอง”“มารดามันเถอะ! แกกวนใจฉันมาตั้งนาน ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?”ฉินเฉารู้สึกหมดหนทางขึ้นมา“ฉันก็ไม่ได้อยากจะกวนใจนายนักหรอก แต่ว่าพวกเราเป็นหนึ่งเดียวกันนี่นา”จิตมารยังคงคลี่ยิ้มออกมา “นายอยากจะกำจัดฉัน แล้วคิดว่าฉันจะไม่อยากกำจัดนายบ้างหรือไง? ฉันจะได้เป็นอิสระสักทียังไงล่ะ”“เชี่ย แกจะอวดดีเกินไปแล้ว!”ความโกรธของฉินเฉาปะทุขึ้นมา “ไม่ว่ายังไงแกก็เป็นได้แค่จิตมารเท่านั้น รอให้ฉันมีพลังมากพอเมื่อไหร่ วันนั้นฉันจะมากำจัดแกแน่!”“นายเองก็พูดไม่ใช่เหรอว่าฉันคือจิตมารของนาย ถึงแม้ว่านายจะไม่ยอมรับฉัน แต่ฉันก็ยังมีตัวตนจริง ๆ อยู่ดี”จิตมารกล่าวออกมา “และถ้าหากพลังของนายก้าวหน้าขึ้น พลังของฉันก็จะก้าวหน้าขึ้นตามไปด้วย แบบนี้นายจะเอาชนะฉันได้ยังไง?นายจะเอาชนะตัวเองได้งั้นเหรอ?”“แต่ก็ไม่ใช่ว่าฉันจะเอาชนะแกไม่ได้นี่”“บางครั้งชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ก็ตัดสินทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้หรอก”จิตมารกล่าวออกมา “ยิ่งเมื่อความชั่วร้ายของนายเพิ่มพูนขึ้น ฉันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ สักวันหนึ่งฉันอาจจะกลายเป็นฝ่ายครอบครองร่างกายของนายก็ได้ เมื่อเวลานั้นมาถึง นายก็จะต้องกลายเป็นฉันไปอย่างสมบูรณ์! ฮ่า ๆ ๆ!”“คิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ได้!”ฉินเฉาตะโกนออกมา ก่อนที่จะเหวี่ยงแขน ขว้างกระบี่ปทุมพิสุทธิ์สองเล่มเข้าใส่จิตมารที่กำลังนั่งอยู่ทันทีชิ้ง!แต่มือซ้ายของจิตมารได้คว้าดาบสีดำเล่มหนึ่งเอาไว้ แล้วตวัดฟาดฟันกระบี่ปทุมพ
