เดินพวกเขาเห็นว่ามีมือที่ยื่นเข้ามาจับเท้าของพวกเขาเอาไว้ตามทางถึงฉินเฉาจะเห็น แต่ดูเหมือนว่าหวงฝู่อิงลั่วจะไม่เห็นดวงตาของเธอคอยจับจ้องไปที่โรซี่ตลอดและในตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามาจับข้อเท้าของเธอเอาไว้“อ๊า!”เธอกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดผวาในทันทีพร้อมกับยกเท้าเตะมือข้างนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว“โอ๊ย!”เสียงกรีดร้องที่น่าขนลุกอีกเสียงหนึ่งพลันดังขึ้นอย่างกะทันหันจากนั้นมือข้างอื่นๆ ก็ค่อยๆ หดกลับเข้าไปฉินเฉาได้แต่ไว้อาลัยให้กับสหายคนนั้นเงียบๆ ……………นายโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่ยัยนี่ไม่ได้ใช้อสูรโลหิตไม่อย่างนั้นแขนของนายคงจะไม่เหลือแน่นอน…………….“ตะ ตกใจแทบแย่………….”หวงฝู่อิงลั่วเอามือลูบหน้าอกของตัวเอง แล้วพูดขึ้นมา “จู่ๆ ก็มีมือพุ่งออกมาแบบนั้น………….”ฉินเฉารู้สึกจนปัญญาขึ้นมา ของพวกนี้จะเข้าใกล้ยอดฝีมือในระยะ10 เมตรได้ยังไง?สิ่งสำคัญคือเธอกำลังยึดติดอยู่กับโรซี่ จึงไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่อยู่รอบด้านเขารู้สึกเสียใจแทนสหายคนนั้นจริงๆน่าสงสารเหลือเกินฉินเฉาทำได้แค่อธิษฐานให้กับเขาอย่างเงียบงันโชคดีที่ที่นี่มืดมาก สหายคนนั้นถึงมองเห็นหน้าของหวงฝู่อิงลั่วได้ไม่ชัดเจนแต่เขาจะต้องกำลังสาปแช่งหวงฝู่อิงลั่วอยู่ภายในใจอย่างแน่นอน“โอ้ ดูสิ เธอกลัวจริงๆ ด้วย”โรซี่ได้โอกาสพูดขึ้นมาทันที “ก็แค่มือแท้ๆ แต่เธอกลับกลัวขนาดนั้น”“ขะ ข้ากลัวที่ไหน?”“งั้นเธอจะเตะเขาทำไมล่ะ?”“ขะ ข้าก็แค่ป้องกันตัวตามจิตสำนึ
