กเท่านั้น!”หวงฝู่อิงลั่วตอบโต้กลับไป“จู่ๆ ก็เข้ามาจับแบบนั้น ข้าก็คิดว่าเขาเป็นศัตรูน่ะสิ”“กลัวก็บอกว่ากลัวสิ จะหาคำแก้ตัวอีกทำไม?”โรซี่ยิ้มออกมา “ถ้าหากเธอกลัว งั้นพวกเราเดินย้อนกลับไปทางเดิมก็ได้นะ”“ใครกลัว? ข้าว่าเจ้าต่างหากที่กลัว อย่ามาใช้ข้าเป็นข้ออ้างหน่อยเลย”“ฮึ่ม ในเมื่อเธอไม่ต้องการ งั้นพวกเราก็เดินกันต่อเถอะ ไม่รู้จักความหวังดีจริงๆ”โรซี่เบ้ปาก จากนั้นสาวๆ ทั้งสองคนก็ลากฉินเฉาให้เดินไปข้างหน้า“แม่งเอ๊ย พวกเธอจะไปก็ไปสิ แต่ช่วยปล่อยมือบิดาก่อนได้ไหม!”ฉินเฉาตวาดออกมาด้วยความเหลืออด “บิดาเป็นของเล่นของพวกเธอหรือไง ถึงได้ลากไปลากมาตามใจชอบแบบนี้?”“พวกเราต้องจูงมือนายเอาไว้สิ”โรซี่กระพริบตาปริบๆ “คนที่อยู่ข้างหลังนายอิจฉานายจะตายไปแต่นายยังไม่พอใจอีกเหรอ? ที่รัก ใจคนกลืนช้างเข้าไปก็ยังไม่พอจริงๆด้วย”“กลืนน้องสาวเธอสิ…………”ฉินเฉาตะโกนออกมาทันที “ฉันจะถูกพวกเธอทรมานจนตายอยู่แล้ว และข้างหน้าก็เป็นสะพานไม้เล็กๆ ด้วย รีบปล่อยมือฉันได้แล้วพวกเราข้ามไปสามคนไม่ได้หรอก!”“ก็ได้”สาวๆ ทั้งสองคนไม่มีทางเลือก จึงต้องจำใจปล่อยมือฉินเฉาและตอนนี้สะพานไม้ก็กำลังสั่นไหวอยู่ตรงหน้าพวกเขาอีกด้านหนึ่งของสะพานไม้มีผีอยู่มากมาย ทั้งสามคนมองเห็นเงาดำที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่อีกฝั่งแต่ฉินเฉามองเห็นมันได้อย่างชัดเจน ทั้งหมดนี้คือหุ่นที่ถูกแขวนด้วยเชือก เพื่อให้ร่างแกว่งไปมา“คะ ใครจะเป็นคนข้ามไปก่อน”หวงฝู
