“นี่คือบ้านของเจ้างั้นเหรอ?”หวงฝู่อิงลั่วเดินเข้ามา และจ้องมองคอกหมูที่แสนรกของฉินเฉาเธอก็พลันขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นมา“ใช่ นี่คือบ้านของฉันเอง เป็นยังไงบ้าง รู้สึกถึงความอบอุ่นหรือเปล่า?”ฉินเฉามองดูบ้านรก ๆ ของตัวเอง ให้พูดกันตามตรง ตอนที่เขาอาศัยอยู่ที่นี่คนเดียว เขาไม่คิดว่าที่นี่จะรกได้ขนาดนี้แต่เขาก็รู้สึกโชคดีอยู่อย่างหนึ่ง อย่างน้อยเตียงก็ยังสะอาดที่นี่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายเป็นความทรงจำที่ไม่อาจจะลบเลือนมันออกไปได้ทั้งหยางฉานฉาน หลี่นา ซูจีเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นที่บ้านหลังนี้เมื่อก่อนซูจีเคยมาพักอยู่ในบ้านของเขาสองสามวัน นั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉินเฉารู้สึกมีความสุขมากที่สุด“อบอุ่นเหรอ?”หวงฝู่อิงลั่วนวดขมับของตัวเอง “ข้ารู้สึกแค่ว่าที่นี่รกมาก นอกจากจะเป็นผู้ชายหน้าเหม็นแล้ว ห้องก็ยังเหม็นอีก”“เหม็น? เหม็นที่ไหนกัน?”ฉินเฉาสูดจมูก “มันก็หอมดีนี่”“พูดจาเหลวไหลอะไร ข้าได้กลิ่นมาสักพักแล้ว”หวงฝู่อิงลั่วเอามือปิดจมูกตัวเอง “ช่างมันเถอะ ผู้ชายก็ทำอะไรเองไม่ได้ ถ้าหากไม่มีผู้หญิงช่วยอยู่แล้ว ข้าจะช่วยเจ้าทำความสะอาดเอง”เมื่อพูดจบ เธอก็โบกมือทันใดนั้นอสูรโลหิตของเธอก็กลายเป็นเอลฟ์สีแดง และพุ่งตรงไปทำความสะอาดบ้านหลังนี้เพียงชั่วพริบตา เสื้อผ้าที่ฉินเฉาโยนทิ้งเอาไว้ก็ถูกแยกออกมาแม้แต่ขยะก็ถูกเอลฟ์ตนนั้นกลืนกินเข้าไปเช่นกันฝุ่นต่าง ๆ ก็ถูกปัดกวาดจนสะอาดเอี่ยมเพียงไม่นาน บ้านหลังนี้ก็
