ได้”หลังจากนั้นเหล่าศิษย์พี่ก็เดินออกไปข้างนอกแต่ฝ่ามือของฉินเฉานั้นยังคงปัดป่ายอยู่บนยอดเขา ของหวงฝู่อิงลั่วอย่างไม่หยุดหย่อนเมื่อยอดเขาสีแดงก˹าของเธอถูกเขาย˹ายี หวงฝู่อิงลั่วก็นึกอยากตายขึ้นมาในที่สุด เมื่อศิษย์หญิงเหล่านั้นปิดประตู เธอก็รีบเบิกดวงตาที่ฉ˹าวาวไปด้วยหยาดน˺า ยกผ้าห่มขึ้น แล้วพยายามที่จะผลักฉินเฉาออกไป“อะ ไอ้สารเลว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”“ทำไมเหรอ?”ฉินเฉากระพริบตาปริบ แล้วแกล้งโง่“เจ้าปล่อย ขะ ของข้าสักทีสิ……”“เธอจะให้ปล่อยอะไรล่ะ?”สองนิ้วของเขายังคงหนีบอยู่บนจุดสีแดง แล้วบีบมันไปมาอย่างต่อเนื่องหวงฝู่อิงลั่วรู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังจะระเบิดออกมาฉินเฉาใช้วิชาอะไรกับเธอ? ช่างน่าเศร้าจริง ๆ …..หวงฝู่อิงลั่วทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ พร้อมกับหอบหายใจออกมาฉินเฉารู้ดีว่าเขาควรจะหยุดอยู่แค่นี้ หากยังดื้อรั้นทำต่อไป จิตมารอาจจะโผล่มาอีกก็ได้เขาควบคุมจิตมารของตัวเองไม่ได้เมื่อถึงเวลานั้น หากมีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ มันก็จะอยู่เหนือการควบคุมของเขาดังนั้นฉินเฉาจึงยอมปล่อยมือแต่โดยดีหวงฝู่อิงลั่วกำลังจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก แต่แล้วดวงตากลมโตก็พลันจ้องมองฉินเฉาอีกครั้ง“ผู้ชายน่ารังเกียจ ข้าควรจะปล่อยให้ท่านกุ่ยหมู่จับตัวเจ้าไปจริง ๆข้าอุตส่าห์ช่วยเจ้าเอาไว้แท้ ๆ แต่เจ้ากลับมาทำลายความบริสุทธิ์ของข้า!”“ฉันทำแบบนั้นที่ไหน? ฉันก็จับมันเป็นประจำอยู่แล้ว”ฉินเฉ
