ากล่าวด้วยน˺าเสียงจริงจัง “ผู้ชายมักจะมีความต้องการกับเพศหญิงอยู่แล้ว ในเมื่อพวกเราเกิดมาแล้ว พวกเราก็จะต้องทำแบบนี้เพื่อความอยู่รอด ดังนั้นเรื่องที่ฉันจับมันในตอนนี้ มันจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้”“เจ้าขาดความรักจากแม่หรือไง!”หวงฝู่อิงลั่วกล่าวเสียดสีกลับไปทันที “ข้าไม่สนใจ หากเจ้ากล้าจับมันอีกครั้ง ข้าจะโยนเจ้าออกไปซะ เจ้าผู้ชายน่ารังเกียจ!”“ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง อย่างมากฉันก็แค่จับมันเท่านั้น ไม่ทำอย่างอื่นหรอก”“จริงเหรอ?”“อืม”“งั้นก็แล้วไป…เดี๋ยวก่อนสิ เจ้าจะจับมันไม่ได้! มีผู้หญิงที่ไหนบ้างที่จะให้เจ้าจับตามใจชอบ!”หวงฝู่อิงลั่วเอามือกอดหน้าอกของตัวเองเอาไว้ แล้วพูดด้วยความโมโห“ฉันไม่ได้จับตามใจชอบสักหน่อย”ฉินเฉากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “แต่ฉันตั้งใจจับมัน ตั้งใจจับมันอย่างจริงจังเลยล่ะ”“สารเลว อันธพาลหน้าเหม็น ข้าจะไม่นอนร่วมเตียงกับเจ้าแล้วเจ้าลงไปจากเตียงเดี๋ยวนี้!”“ไม่ลง ที่นี่สบายจะตายไป”ฉินเฉาทำตัวราวกับอันธพาล และนอนกางแขนอยู่บนเตียง “ฉันจะไม่ลงไปเด็ดขาด!”“สารเลว เจ้าคืออันธพาลชัด ๆ!”“ในเมื่อฉันเป็นอันธพาล งั้นเธอก็จะไม่ได้นอนบนเตียง”“นี่มันเตียงข้า ทำไมข้าจะนอนไม่ได้?”“งั้นก็ตามใจเธอเลย”ฉินเฉากล่าวออกมา พลางหันหน้าไป แล้วยกมือขึ้นกอดเอวหวงฝู่อิงลั่วหวงฝู่อิงลั่วนั้นกลอกตามองบนด้วยความโกรธเธออยากจะตัดมือของเขาจริง ๆ แต่เมื่อคิดแบบนั้น เธอก็รู้สึกลังเลขึ้นมาโอ้ เธอถูกผู้ช
