มีคนนอกที่ไหนหรอก”ศิษย์พี่อีกคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน “ศิษย์น้องอิงลั่วแตกต่างไปจากพวกเราพี่น้อง เจ้าไม่เคยรู้จักกับผู้ชายคนไหน ไม่เคยมีความรัก อีกทั้งอสูรโลหิตที่อยู่ในมือของเจ้า ก็เป็นสิ่งที่สืบทอดมาจากอาจารย์อาผู้ล่วงลับไปแล้ว หากเจ้าจะคิดถึงผู้ชายในวัยนี้ก็ไม่มีอะไรที่ผิดปกติหรอก อย่างน้อยมันก็พิสูจน์ได้ว่าศิษย์น้องอิงลั่วของพวกเราได้เติบโตขึ้นแล้ว”“ศิษย์พี่…..”หวงฝู่อิงลั่วหน้าแดงก˹าไปทั้งใบหน้า“ฮิ ๆ เอาล่ะ อย่าไปแกล้งศิษย์น้องอิงลั่วเลย พวกเราไปลาดตระเวนยามค˹าคืนกันต่อ แล้วให้ศิษย์น้องเพลิดเพลินกับบรรยากาศยามค˹าคืนต่อไปเถอะ……”พวกเธอสองคนหัวเราะเล็กน้อย ในขณะที่เดินออกไปจากสวนแห่งนี้ฝ่ายหวงฝู่อิงลั่วที่ยังคงหน้าแดงนั้นถอนหายใจออกมาเล็กน้อย“ยังไม่รีบออกมาอีก เจ้าจะนอนที่นี่เลยเหรอ?”เธอพูดกับเงาที่อยู่ในก้อนหิน“รู้แล้ว ศิษย์น้องอิงลั่วของฉัน”ฉินเฉาพูดพร้อมรอยยิ้ม ในขณะที่ก้าวออกมาอย่างเงียบงัน“หยะ อย่ามาเรียกข้าแบบนั้นนะ!”หวงฝู่อิงลั่วรู้สึกอับอายขึ้นมา “จะ เจ้าไม่ใช่ศิษย์พี่ของข้าสักหน่อยอีกทั้งตำหนักราชันย์ภูตก็ไม่รับศิษย์ที่เป็นผู้ชาย เจ้าห้ามเรียกข้าแบบนั้นอีก”“ครับ ๆ เข้าใจแล้ว ศิษย์น้องอิงลั่ว”“ยังจะเรียกอีกเหรอ!”“คราวหน้าสัญญาว่าจะไม่เรียกแล้ว ศิษย์น้องอิงลั่ว”“ให้ตายเถอะ มาสู้กันเลยดีกว่า…..”“โอ้ เธอไม่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นหรือไง?”“ให้ตายสิ ตามข้ามาเร็ว ๆ เข้
