า ไม่อาจพูด ไม่อาจพูด…..”เมี่ยวฉานยังคงส่ายหน้า“เอาล่ะ ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกนายแล้ว ไม่ว่ายังไงฉันก็จะพาตัวผู้หญิงคนนี้ไปด้วย”ฉินเฉาไม่คิดที่จะพูดคุยกับพวกเขาอีกต่อไปนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงน˺าชาหากเสียเวลาอยู่ที่นี่ ผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าสามคนนั้นอาจจะวิ่งโร่เข้ามาหาเรื่องอีกก็ได้ให้หานหยู่เจ๋ออยู่ที่นี่คงจะไม่เป็นอะไรหมอนั่นมีความสามารถมากพอที่จะป้องกันตัวเองได้ดังนั้นฉินเฉาจึงลากหลูเหม่ยจวนไป พร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งไปฉีกกราชากห้วงอวกาศ“ฉันไม่ยุ่งกับพวกนายแล้ว พวกเรายังมีเวลาอีกมากในอนาคต ลาก่อน”หลังจากนั้นเขาก็พากุ่ยหมู่เดินทางหายไปจากห้วงอวกาศ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าจะไปที่ไหน“อามิตตาพุทธ…..”หลวงจีนหงฝ่าและหลวงจีนรูปอื่น ๆ ต่างพนมมือ และท่องบทสวดมนต์ขึ้นมาพร้อมกัน“บัดซบ ปล่อยให้มันหนีไปซะได้…..”เหลียงเมิ่งเหยานั้นทั้งแค้นใจและดีใจไปในเวลาเดียวกัน คนคนนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน“เมี่ยวฉาน… เจ้ามองเห็นสิ่งใดกันแน่?”หลวงจีนหงฝ่าอดทนต่อความอยากรู้ภายในจิตใจไม่ได้ จึงเปิดปากถามขึ้นมาอีกครั้ง“อามิตตาพุทธ…..”ริมฝีปากของเมี่ยวฉานขยับเล็กน้อยนี่คือการส่งกระแสจิตผ่านระยะทางกว่าหนึ่งพันลี้ ที่พุ่งตรงเข้าไปในหูของหงฝ่า“สิ่งที่อาตมาเห็น… คือทางเลือก… และวาระสุดท้าย…..”วาระสุดท้าย?เป็นไปได้ยังไง!หากมีวาระสุดท้ายนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ พวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ร้องขอให้พระพุทธเจ้าลงมาเกิดบนโลกมนุษย์เท่
