รู้สึกตัวเพียงครึ่งหนึ่ง “นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่…..”“นายกำลังลงโทษยังไงล่ะ นายคือเทพปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ นายสามารถลงโทษใครก็ตามที่คิดไม่ซื่อกับนายได้”อีกเสียงหนึ่งดังก้องเข้ามาในหูของฉินเฉา“หานปิง ถึงหานปิงจะทำเกินไป แต่แบบนี้มันก็มากเกินไปแล้ว!”ฉินเฉาเห็นรอยแส้บนร่างกายอันเปลือยเปล่าของหานปิง เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองนั้นทำเกินไปจริง ๆ“นายคือเทพปีศาจนะ ทำไมต้องพูดให้มากความด้วย?”เสียงนั้นยังคงดังก้อง “เทพปีศาจคือตัวตนที่สูงส่งที่สุดบนโลกใบนี้ไม่มีใครที่จะสามารถท้าทายนายได้ ไม่ต้องลังเลอีกต่อไปแล้ว ใช้พลังของนายจัดการปีศาจที่สมควรตายตนนี้ซะ”“ไม่ ฉันไม่ทำ….. ฉันไม่อยากทำแบบนั้น…..”ฉินเฉาถือแส้ด้วยมือข้างหนึ่ง แต่มืออีกข้างยกขึ้นกุมหน้าผากของตัวเอง “นี่ไม่ใช่ฉัน นี่มันไม่ใช่ฉันตัวจริง…..”“คุณลุง…..”เสียงอ้อนวอนของหานปิงดังขึ้นอีกครั้ง“บัดซบ จิตมารกำลังสร้างปัญหาอีกแล้วสินะ”ฉินเฉาคำรามลั่น “ไสหัวออกไปจากร่างของบิดาซะ!”“จะให้ฉันออกไปได้ยังไง?”ในคราวนี้มือข้างซ้ายของฉินเฉาได้กลายเป็นกรงเล็บอสูร เขาโยนแส้แสงสีขาวในมือทิ้งไป แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาจับใบหน้าซีกขวาของตัวเอง“เห็นหรือเปล่า ฉันคือนาย นายก็คือฉัน พวกเราสองคนแยกออกจากกันไม่ได้….. แล้วฉันจะออกไปจากร่างกายของนายได้ยังไง…..”“ไอ้บัดซบ ไอ้สารเลว!”ฉินเฉาระเบิดเสียงคำรามออกมาแสงสีทองปะทุออกมาจากมือข้างขวา และพุ่งไปโจมตีใส่มือข้างซ้ายทันทีและ
