องเขา หลังจากนี้เขาก็จะสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้“นายท่านคะ…..”เสียงของเป่าถงดังขึ้น “สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงกาลเวลาได้เช่นนี้สมควรที่จะถูกทำลาย แม้แต่นายท่านก็ไม่ควรที่จะย้อนเวลากลับไปตามใจชอบค่ะ”“ทำไมล่ะ?”“เพราะกาลเวลาคือความทรงจำค่ะ ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว มันก็ถูกลิขิตเอาไว้ว่าไม่ควรที่จะเปลี่ยนแปลงไป หากนายท่านย้อนอดีตกลับไปอีกครั้งจะต้องทำให้เกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกขึ้นมาอย่างแน่นอนค่ะ และเมื่อถึงเวลานั้น อนาคตก็อาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมาได้”“เอาล่ะ งั้นฉันจะทำลายมัน”ฉินเฉากำหมัดแน่น “ตาแก่พระเจ้านั่นก็เหมือนกัน คิดค้นของแบบนี้ขึ้นมาทำบ้าอะไร? ถ้าหากมีใครสักคนย้อนกลับไปยังอดีต แล้วฆ่าพระเจ้าในตอนที่ยังไม่ได้เป็นพระเจ้าจะทำยังไง?”“ถ้าหากเป็นอย่างที่พูดมา คนคนนั้นจะต้องกำลังรนหาที่ตายอย่างแน่นอนค่ะ”เป่าถงกล่าวออกมาว่า “การคงอยู่ของพระเจ้านั้นส่งผลกระทบต่อประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ของโลกใบนี้ ถ้าหากไม่มีเขา บางทีก็อาจจะไม่มีนายท่านอีกต่อไปก็ได้ ดังนั้นหากเขาลงมือกับนายท่าน ด้วยการเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์แม้เพียงแค่เล็กน้อย นายท่านก็อาจจะไม่มีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้ก็ได้ค่ะ”“ถึงอย่างนั้นฉันก็น่าจะยังอยู่”ฉินเฉาคิดในใจว่า วิญญาณของเขาผ่านวัฏสงสารมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง“แต่ว่าแค่อาจจะไม่ใช่ฉินเฉาอีกต่อไป”“ใช่ค่ะ ดังนั้นอาร์ติแฟคแบบนี้ไม่สมควรที่จะคงอยู่อีกต่อไป”“ฉันเข้าใจแล้ว”ฉินเฉาพยัก
