ยถึงอะไร “เจ้าหมายความว่ายังไง?”“แกลองมองไปรอบ ๆ ตัวแกสิ”ฉินเฉาทำท่าทางให้อีกฝ่ายหันไปมองเมื่อเซราฟหันมองไปรอบด้าน ในเวลานี้เขาก็สังเกตเห็นว่า รอบตัวเขาเต็มไปด้วยกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่ปักอยู่บนพื้น“ด้วยพลังของฉันในตอนนี้ ฉันไม่มีทางที่จะใช้วิชาค่ายกลกระบี่ทำลายล้างได้โดยตรง ถึงใช้ได้ก็ใช้ได้แค่เพียงนิดหน่อยเท่านั้นเพราะฉะนั้น ฉันถึงต้องใช้กระบี่พวกนี้แบบเดียวกับวิชาค่ายกลกระบี่ทำลายล้างยังไงล่ะ”“อะไรนะ…..”จู่ ๆ เซราฟก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา“ไอ้โง่เอ๊ย แกเข้ามาอยู่ในค่ายกลแล้ว งั้นก็ตายซะเถอะ!”ฉินเฉาคำรามลั่น ก่อนที่จะปลดปล่อยวิชาค่ายกลกระบี่ทำลายล้างออกไปทันทีทันใดนั้นกระบี่แสงสีขาวโพลนก็พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้าแสงสีขาวสว่างจ้าไปทั่วทั้งเวที ทำให้ทุกคนหรี่ตาลง ไม่กล้าเงยหน้ามองขึ้นไปตรง ๆเซราฟตกอยู่ในปราณกระบี่ที่กำลังแผดเสียงคำรามเขากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะร่างกายถูกกรีดแทงอย่างต่อเนื่องการอัญเชิญเทวทูตก็หยุดชะงักไปด้วยเช่นกัน ร่างของเซราฟนั้นลอยละลิ่วอยู่บนอากาศด้วยสภาพน่าอเนจอนาถเป็นอย่างมาก“กลับสู่ขุมนรกไปพร้อมกับฉันซะ!”ทันใดนั้นร่างของฉินเฉาก็ปรากฏตัวในลำแสงสีขาว เข้าคว้าเอาร่างอันยับเยินของเซราฟเอาไว้ และแล้วแสงสีทองก็เปล่งแสงออกมาพลังของเป่าถงกำลังเริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์ขึ้นมาอีกครั้งประตูแห่งกาลเวลาพลันเปิดออกและห่อหุ้มร่างกายของคนทั้งคู่เอาไว้ ก่อนที่จะหายไปจากช่วงเ
