“แม่งเอ๊ย ไอ้เวร แกจะหนีไปไหน!”หลิงเทียนพาเพื่อนอันธพาลอีกสองคนวิ่งไล่ตามหลังผู้ชายคนนั้นไปชายคนนั้นวิ่งไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เพียงแค่จะให้ร่างอวบอ้วนที่ขาดการออกกำลังกายของหลิงเทียนวิ่งตามมาด้านหลังแต่ถึงอย่างนั้นพวกหลิงเทียนก็วิ่งไม่ทันเขาสักทีนี่คือสิ่งที่ทำให้หลิงเทียนรู้สึกท้อแท้มากที่สุด“รอ รอให้ฉันตามแกทันเมื่อไหร่ ฉัน ฉันจะฆ่าแกแน่!”หลิงเทียนที่วิ่งตามไปหอบหายใจออกมาอย่างหนักชายคนนั้นวิ่งไปสักพัก เขาก็หันหน้ากลับมามอง แล้วเลี้ยวเข้าไปที่มุมของอาคารแห่งหนึ่ง“ไอ้เวรเอ๊ย จะวิ่งไปไหนของแกวะ!”หลิงเทียนพาเพื่อนอีกสองคนตามเขาไปในทันที ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นชายคนเดิมกำลังเดินอยู่ด้านหน้าอย่างไม่เร่งรีบ ท่าทีของเขาดูสบายใจราวกับโยนเรื่องของพวกเขาทิ้งไปแล้ว“แกรนหาที่ตายเองนะ พี่ชาย ไปกันเลย!”หลิงเทียนโบกมือ จากนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็รีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวชายคนนั้น แล้วรุมกระทืบเขาอย่างโหดเหี้ยมทันที“พวกเธอ พวกเธอเป็นใคร! โอ๊ย! มาทำร้ายคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง…..”“ทำร้ายคนอื่นเหรอ? ฉันจะฆ่าแกเลยต่างหาก!”หลิงเทียนโมโหมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกตบหน้าแบบนี้เขาตบหน้าชายคนนี้ฉาดใหญ่ด้วยความคับแค้นใจอย่างถึงที่สุดเสียงตบที่เกือบจะเป็นจังหวะนั้นฟังดูรื่นรมย์มากสำหรับเขาแต่เมื่อมองดูชายคนนั้นอีกที อีกฝ่ายร้องคร˹าครวญออกมาด้วยความเจ็บปวดจนดูน่าอเนจอนาถ“ยกโทษให้ฉันด้วยเถอะ พวกเธอมาตบฉันทำไม? โอ๊ย! จม
