ผู้หญิงคนนี้อยากตกปลาจริงๆ เหรอ?“ไม่มีเหยื่อแล้วจะตกปลากันยังไง?”ฉินเฉาเอ่ยถามขึ้นมา“โอ้ พวกเราขุดหาหนอนกันก็ได้นี่”หลี่นากล่าวแนะนำ“…………….ฤดูหนาวทางภาคเหนือยังไม่ทันจะผ่านพ้นไปเลยนะมันจะไปมีหนอนได้ยังไง…………..”ฉินเฉารู้สึกลำบากใจขึ้นมา“ฮือ แต่ว่าฉันอยากตกปลานี่………………”หลี่นามุ่ยปากทันที“พี่ฉินเฉา อยู่บ้านมันน่าเบื่อจะตายไป”สาวน้อยคนนี้ เมื่อสักครู่นี้เธอเพิ่งบอกเองว่า ขอเพียงแค่มีเขาอยู่ข้างๆ เธอก็จะไม่รู้สึกเบื่อแต่ผ่านไปแป๊บเดียว เธอกลับพูดแบบนี้ออกมาซะแล้วความคิดของผู้หญิงไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถคาดเดากันได้จริงๆ“ก็ได้ ก็ได้ หานปิง เธอไปหาเหยื่อตกปลามาให้พวกเราทีสิ”ฉินเฉาจำเป็นต้องสั่งงานสาวใช้ชั่วคราวของตัวเองอีกครั้ง“หา! ให้ฉันไปหาเหยื่อตกปลาให้เนี่ยนะ!”หานปิงชี้นิ้วมาที่ตัวเอง แล้วเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง“ใช่ เธอไม่ได้ฟังผิด ไปได้แล้ว แล้วรีบไปรีบกลับด้วยล่ะ”ฉินเฉาโบกมือไล่“พวกนายเข้าใจอะไรผิดกันอยู่หรือเปล่า?”หานปิงย่นจมูกของเธอด้วยความโกรธทันที “กษัตริย์ผู้มีเกียรติอย่างฉันต้องไปหาเหยื่อตกปลาให้พวกนายเนี่ยนะ? พวกนายไม่มีจิตสำนึกบ้างเลยหรือไง?”“จิตสำนึกกับการให้เธอไปหาเหยื่อตกปลามันเกี่ยวข้องกันตรงไหน?”จากนั้นฉินเฉาก็จับมือหลี่นา แล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ นานาน้อยไปเลือกห้องกับพี่ฉินเฉาดีกว่า ส่วนเรื่องเหยื่อตกปลาก็ปล่อยให้นางฟ้าหัวขโมยของพวกเรากังวลต่อไปเถอะ”“อืม งั้นรบกวนด้วยนะคะ”
