น้อย…………..”“ใช่ เธอฟังคุณลุงจะดีกว่า”หานปิงที่อยู่ข้างๆ กล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม “เรื่องการเรียนมันจะไปสำคัญอะไร? มีสามีที่ร˹ารวยมากขนาดนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ดีกว่าทุกสิ่งหรอกเหรอ?”“ไม่ใช่”หลี่นากล่าวสวนขึ้นมาทันที “สามีก็คือสามี ส่วนฉันก็คือฉัน ฉันจะต้องมีชีวิตอยู่ด้วยตัวเองให้ได้”“โอ้ เป็นผู้หญิงที่น่าเบื่อซะจริง”หานปิงเบ้ปาก“อยู่เฉยๆ ไปเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น”ฉินเฉาหันมาจ้องมองหานปิง“ฮึ่ม! คุณลุงเอาแต่ใจร้ายกับฉันอยู่เรื่อยเลย ฉันจะไม่ยุ่งกับคุณลุงแล้ว……………”หานปิงแสดงท่าทีน้อยใจอีกครั้ง“ไม่ว่าพี่ฉินเฉาจะพูดอะไร ฉันก็ออกไปจากเมืองจิงโตวไม่ได้หรอก”หลี่นากล่าวอย่างขื่นขม “ฉันอุตส่าห์อดทนมาจนจบภาคเรียน………….เรื่องการสอบที่กำลังจะมาถึง ฉันจะต้องข้ามผ่านทัณฑ์นี้ให้ได้ฉันจะมาติดอยู่ในทัณฑ์นี้ไม่ได้เด็ดขาด!”เรื่องนี้ก็นับว่าเป็นการข้ามผ่านทัณฑ์เหมือนกันเหรอ?ฉินเฉาได้แต่ยักไหล่“ยังไงก็ไม่ได้ ตอนนี้ความปลอดภัยของเธอจะต้องมาเป็นอันดับแรก ถ้าหากเธอไม่ต้องการให้ฉันจัดการให้ งั้นเธอก็ไปยื่นเรื่องขอสอบล่าช้าเอา แล้วเอาไว้ไปเรียนเทอมหน้าเมื่อไหร่ เธอค่อยไปสอบใหม่อีกครั้ง”“จะทำแบบนั้นได้ยังไง? ที่ร้านเบเกอรี่งานยุ่งจะตายไป ฉันไม่มีเวลาไปสอบใหม่หรอก………….พี่ฉินเฉา………………”“ถึงเธอจะเรียกคุณลุงฉิน มันก็ไม่มีประโยชน์”“คุณลุงฉิน………..”“ฉันบอกแล้วไงว่ามันไม่มีประโยชน์”“สามี………..”“ฉัน………..”ฉินเฉารู้สึกเวี
