ุง นะ นี่มันอะไรน่ะ?”หานปิงจ้องมองฉินเฉาด้วยความตกใจ แล้วก้มหน้ามองโซ่ที่พันรอบคอของเธอ“ฉันจะล่ามเธอเอาไว้ เธอจะได้ไม่แอบหนีไปยังไงล่ะ”ฉินเฉาคลี่ยิ้มออกมา “สบายใจได้ โซ่เส้นนี้จะไม่ทำให้เธอดูน่าเกลียดเกินไปนักหรอก”เขากล่าวออกมา แล้วแตะนิ้วลงไปบนโซ่รัดวิญญาณนั้นเบาๆทันใดนั้นโซ่รัดวิญญาณก็หายไปในทันที“มันไม่จำกัดระยะทางด้วยนะ ถ้าหากฉันต้องการเธอเมื่อไหร่ แค่ดึงโซ่แบบนี้ เธอก็จะปรากฏตัวออกมาแล้ว”พอพูดจบ ฉินเฉาก็ดึงมันไปด้านหน้าทันทีครืด!ร่างของหานปิงเอนไปด้านหน้า แล้วถลาก้าวไปหลายก้าว“คุณลุง!”เธออารมณ์เสียในทันที “คุณลุงทำเหมือนว่าฉันเป็นลูกหมาอย่างนั้นแหละ!”“ลูกหมามันเชื่องมากกว่าเธอเยอะ”ฉินเฉาเบ้ปาก “แล้วอย่าคิดว่าจะทำลายมันได้ล่ะ เว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะมีเขตระดับที่เหนือกว่าฉันเท่านั้น แต่ฉันก็คิดว่าในนรก คนที่จะมีเขตระดับแบบนั้นได้ ก็มีเพียงแค่ราชานรกเท่านั้น”“ฮื่ม! ฉันเกลียดคุณลุงจริงๆ!”หานปิงกล่าวออกมา ก่อนที่ร่างของเธอจะเปล่งแสง แล้วหายตัวไปจากห้องนี้ทันที“เธอหนีไปแล้วนะ”ซูจียักไหล่“เธอคิดได้ดีมาก”ฉินเฉายิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ จากนั้นโซ่สีดำก็ปรากฏขึ้นในมือเพียงแต่ว่าปลายสุดของโซ่อีกด้านหนึ่งได้หายไปในอากาศ“เธออยากลองดูมั้ย?”ฉินเฉายื่นโซ่เส้นนั้นให้ซูจี“เอาสิ”ซูจีตอบรับด้วยความยินดี พลางดึงโซ่เส้นนั้น“ว๊าย!”อากาศเกิดความผันผวนเล็กน้อย ก่อนที่ร่างของหานปิงจะปรากฏออกมาจากความว่างเปล่
