าตรงหน้า แล้วร่วงลงมาบนพื้นทันทีโซ่ที่พันอยู่รอบลำคอของเธอกำลังเปล่งแสงออกมา“คุณลุง พะ พวกเธอกำลังรังแกฉัน!”“เธออยากลองดีเองนี่”ฉินเฉายักไหล่ “อยู่ที่นี่ดีๆ ก็จบเรื่องแล้ว ใครใช้ให้เธอหนีไปล่ะ?”“ฮึ่ม ก็ฉันไม่ชอบมันนี่………..”หานปิงจับโซ่ที่อยู่รอบลำคอด้วยความเศร้าใจ“นายท่าน ผมจะสู้กับพวกมันเอง!”เมฟิสโต้จ้องมองหานปิง แล้วกัดฟันกล่าวออกมาเหงื่อออกไปทั่วร่างกายของเขาจนเสื้อผ้าเปียกโชกดูเหมือนว่ากระบี่ปทุมพิสุทธิ์ทั้งสี่เล่มจะทำให้เขารู้สึกทรมานอยู่ไม่น้อย“ไม่จำเป็นหรอก ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็คงจะต้องยอมรับชะตากรรม”หานปิงคุกเข่าลงบนพื้น พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ถ้าฉันช่วยคุณลุงจัดการกับคริสตจักรโรมันได้ คุณลุงจะต้องปล่อยฉันไปตกลงมั้ย?”“ตกลง ถึงฉันจะเก็บเธอเอาไว้ เธอก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นแล้วตราบใดที่เธอไม่มาก่อเรื่องให้ฉัน ฉันก็จะไม่สร้างปัญหาให้เธอเหมือนกัน”ฉินเฉากล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม“นี่ คุณลุง คุณลุงยังมัวทำอะไรอยู่ที่นี่อีก จะไม่ไปปกป้องหลี่นาน้อยของคุณลุงหรือไง?”หานปิงกล่าวออกมา “ทั้งมิคาเอลและเซราฟสามารถลงมือได้ทุกเมื่อเลยนะ”“เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว”ฉินเฉาพยักหน้า แล้วหันไปกล่าวกับซูจี“ฉันจะไปปกป้องหลี่นาที่เมืองจิงโตว ส่วนเธอกลับไปที่วิหารแห่งความมืด แล้วคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของคริสตจักรโรมันเถอะ”“ฉันเข้าใจ แต่ว่าฉันอยากไปปกป้องหลี่นากับนายด้วย”ซูจีกุมมือของฉินเ
