งกำลังจะพุ่งตัวลงมา ซวนหยวนอิงจี๋ได้ยื่นมือข้างหนึ่งไปคว้าศีรษะของมันเอาไว้ แล้วออกแรงบีบจากนั้นแสงสีทองอร่ามก็พลันสว่างวาบ ก่อนที่ร่างของมังกรทองจะระเบิดและหายไปในทันทีโหวจื่อซูมีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย แต่การโจมตีของเขาก็ไม่ได้หยุดชะงักไปเพราะความตกตะลึงนั้นทันใดนั้นร่างของเขาก็ปรากฏตัวขึ้นบนโต๊ะ เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉินเฉาในขณะเดียวกันฝ่ามือข้างขวาก็ได้ยื่นออกมาจากแขนเสื้อเขากำลังถือกระบี่สั้นสีเงินขนาดเล็กเล่มหนึ่งเอาไว้“พยัคฆ์คำราม!”เสือสีเงินตัวหนึ่งเปล่งเสียงคำรามลั่น ก่อนที่จะกระโจนเข้ามากัดคอฉินเฉาเมื่อได้เห็นใบหน้าตกตะลึงของฉินเฉา โหวจื่อซูก็พลันเกิดรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมานี่คือท่าไม้ตายของเขา คนทั่วไปไม่สามารถหลบหนีไปได้พ้นแม้แต่พยัคฆ์มังกรเต้าเหรินผู้เป็นอาจารย์ของเขาก็ยังกล่าวชื่นชมท่านี้แต่ใช้ท่านี้ในการเอาชนะประมุขของนิกายหลัวซา มันช่างเสียเปล่าเหลือเกินในสายตาของเขา ฉินเฉาควรจะนอนหมอบลงกับพื้นและคุกเข่าขอความเมตตาแล้วชิ้ง!แต่ในขณะนั้นเอง สาวสวยที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยื่นนิ้วชี้อันเรียวยาวเข้าไปขวางกระบี่สีเงินเล่มนั้นเอาไว้และแล้วพยัคฆ์คำรามที่ถูกสกัดกั้นก็หายไปในอากาศทันทีคราวนี้โหวจื่อซูได้แต่นิ่งอึ้ง“เป็นวิชากระบี่ที่ดี แต่เจ้ากลับไปบอกให้อาจารย์ของเจ้าหลอมมันขึ้นมาใหม่อีกครั้งเสียเถอะ”ในขณะที่กล่าวออกมาแบบนั้น มุมปากของซวนหยวนอิงจี๋ก็ยกขึ้นและแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
